১/ সম্পাদক নাপাতিব
ছইফ আলি খানক পদ্মশ্ৰী বঁটা দিয়াৰ দিনা চাগে বহুতে ৰাতি আহাৰ গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাছিল। বহুতৰ আজৰি সময়ৰ আড্ডাৰ ই এক মুখৰোচক বিষয়লৈ পৰিণত হৈছিল। খানে পইচা খুৱাইছে, ল’বী কৰিছে, আজিকালি চব কিনিব পাৰি- আদি গুজবেৰে মাহোল কিছু গৰম হ’ল। কিন্তু পৰিণতি? বঁটা-টো পালে খানে, সাধাৰণ মানুহবোৰে বেলেগ গৰম খবৰৰ হেঁচাত সেই কথাটো পাহৰি পেলালে... কিন্তু পাহৰিব হয়তো নোৱাৰিলে পদ্মশ্ৰী লাভ কৰাৰ যোগ্যতা ৰখা কেইজন মান মানুহে। পাহৰিব নোৱাৰাটো ডাঙৰ কথা নহয়, ডাঙৰ কথাটো হ’ল Undeserving Candidate এজনে যেতিয়া কিবা এটা পুৰস্কাৰ নাইবা পদবী পায়, তেতিয়া Deserving Candidate সকলৰো মুখ তিতা হৈ পৰে।
অসম সাহিত্য সভাৰ কথাকে ধৰক- তাত চলি অহা ল’বী, ৰাজনীতি, কেঁকোৰা-পন্থীক লৈ সচেতন মহলৰ বেছি ভাগেই উদ্বিগ্ন | আমাৰ সংস্থাত তেনে অন্যায় হ’বলৈ নিদিম বুলি খোলা হৈছে নতুন সাহিত্যৰ বাটচ’ৰা, প্ৰতিষ্ঠান, ফেচবুক গ্ৰুপ, আলোচনী, কাৰ্যালয় | কিন্তু সঁচা অৰ্থত সম্পৰ্ক, তোষামোদ, ভালৰি-বুলোৱা, চিফাৰিশ আদিৰ উৰ্দ্ধত উঠি এনে কাম কৰা জানো সম্ভৱপৰ? একক প্ৰচেষ্টাত হয়তো সম্ভৱ, কিন্তু অনুসৰণকাৰীৰ সংখ্যা বাঢ়ি গৈ থকাৰ লগে লগে নিৰ্ণয়বোৰ লোৱা কঠিন হৈ পৰে | এইটো কথা ঠিক যে সকলোকে সন্তুষ্ট কৰি ৰাখিব পৰাটো এক অসম্ভৱ কাৰ্য | কিন্তু সেইবুলিয়েই যি ভেঁটিত অনুষ্ঠান এটি গঢ় দি সংকল্প লোৱা হয়, পিছত সেই ভেঁটিত অট্টালিকা থিয় দি উঠিলেও বুনিয়াদী নিষ্ঠা, মৰ্যাদা আৰু সিদ্ধান্তখিনি পাহৰি যোৱাটো উচিত নহয়।
কিছুমান মানুহে এক সংস্থানক আপোন বুলি আকোঁৱালি লৈ বীজ ৰোপণ কৰাৰে দিনৰ পৰা সেই সংস্থানৰ উন্নতিৰ কাৰণে কাম কৰি যায়, নিজৰ ফালৰ পৰা পাৰ্যমানে অৱদান আগবঢ়ায়, কিন্তু পিছত যেতিয়া তেওঁ লক্ষ্য কৰে যে তেওঁতকৈ বহু পিছ্ত অহা, কম লায়ক আৰু অযোগ্য মানুহে সেই সংস্থানৰ মুৰব্বীৰ আসনত পুষ্পবৃষ্টিৰ মাজত বহিবলৈ পায়গৈ আৰু তাকে পাই তেওঁ নিজকে চিন্দবাদৰ লগত ৰিজাবলৈ আৰম্ভ কৰে, তেতিয়া সেই আৰম্ভণিৰে পৰা নি:স্বাৰ্থভাৱে কাম কৰি অহা মানুহবোৰে অন্তৰত খুব দুখ পায়; ছইফ আলি খানে পদ্মশ্ৰী পাওঁতে যোগ্যজনে পোৱা বেজাৰৰ দৰেই।
মানুহৰ মনবোৰ কোমল, ঋণাত্মক সিদ্ধান্তৰ পৰা মানুহে ইচ্ছা কৰিলেও হাত সাৰি যাব নোৱাৰে। তেনেকৈয়ে ঋণাত্মক সিদ্ধান্তৰ বলি হ’ব লগীয়া মানুহবোৰৰ মনবোৰো তীখাৰে গঢ়া নহয়- তেওঁলোকৰো আস্থা, বিশ্বাসত গভীৰ ক্ষত-চিহ্নৰ সৃষ্টি হয় | কথাবোৰ যুক্তিৰে খণ্ডন কৰাতকৈ চিন্তা কৰিবলগীয়া কথা হে | যি খিনি সপোন আগত ৰাখি যি নিষ্ঠাৰে সংগঠন এটাৰ প্ৰাৰম্ভ কৰা হয়, পিছত মানুহে তাৰ নাম শুনিব নোৱাৰা হয় কেইজনমানৰ মইমতালিৰ বাবেই।
ড০ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াকো পাছলৈ সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ আসন শুৱনি কৰিবলৈ অৱসৰ দিয়া হৈছিল। তেখেতে যি কাৰণেই নেদেখুৱাওক কিয়, তেওঁ সাহিত্য সভাৰ সোণালী ফলকত নিজৰ নাম খোদাই থৈ যোৱাতকৈ নিজৰ স্বাভিমানক সন্মান কৰিবলৈ হে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে।
