Say NO to Ragging at Colleges, Universities

 একেবাৰে গাঁৱলীয়াৰ দৰে প্ৰাথমিক কথা দুটামান লিখিম। বেছিভাগে নুবুজিব পাৰে, বা বেয়া পাবও পাৰে- কিন্তু হয় নে নহয় ২ মিনিট চিন্তা কৰি চাব।

মাটিত পানী ঢালি খচি কোমল কৰি যিকোনো ৰূপ দিব পাৰি।

আপুনি সেই মাটিৰে কলহ সাজিব পাৰে, সৰুতে আমি স্কুলত বনোৱাৰ দৰে কল, আপেল, ৰঙালাওৰ আকৃতি সাজিব পাৰে, মূৰ্তি সাজিব পাৰে... দা, কুঠাৰ, গাড়ী, ঘৰ, গোলাকাৰ, ত্ৰিভুজ- যি মন যায় আকাৰ দিব পাৰে, নহয় নে?

তাৰ পাছত আমি সেই আকাৰ দিয়া মাটিৰ টুকুৰাটো শুকাবলৈ দিওঁ, জুইত পুৰি পেলাওঁ- যাতে টান হৈ থাকে। 

এবাৰ আকাৰ লোৱা, টান হৈ পৰা মাটিৰ টুকুৰাটোক অন্য আকাৰ দিবলৈ গ’লে কিন্তু সি ভাগি যোৱাৰ সম্ভাৱনা হে অধিক।

Say NO to ragging

আমি কোমল মাটি কেতিয়া হৈ থাকোঁ?

- আমাৰ ছাত্ৰ-জীৱনটোত, নহয় নে?

আমি কাৰ পৰা শিকি শিকি নিজকে নিজে গঢ় দিওঁ? শিক্ষক, অভিভাৱক, কিতাপ, প্ৰকৃতি, বন্ধু, ছিনিয়ৰ, চুবুৰীয়া, প্ৰেম, অভিজ্ঞতা, টিভি, ম’বাইল, মীডিয়া- আটাইৰে ভূমিকা আছে কোমল মাটিক এক আকাৰ দিয়াৰ। 

জানি হওক, নাজানি হওক, আমি আনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত, আৰু আমিও আনক প্ৰভাৱিত কৰোঁ।

এই ছাত্ৰ-জীৱনত INPUT  কি গৈছে, সেইটোৱেই দুগুণ বা কেইবাগুণ OUTPUT হৈ ওলাই আহে।

ইংৰাজীত কথা এষাৰ আছে, GARBAGE IN, GARBAGE OUT. 

ছাত্ৰ-জীৱনত যাতে অযথা, বেকাৰ, ফকটীয়া গাৰবেজ কোনোপধ্যেই মগজত নোসোমায়, সেইটো চেষ্টা চলাব লাগে। আমি যে বেকাৰ, ব্যৰ্থ জীৱনৰ দিশে ধাৱিত, আমি যে এটা চাকৰিত সোমোৱাৰ বাহিৰে জীৱনটোত বিশেষ আন একো কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ম, আমি যে প্ৰেমৰ অযোগ্য- এনে নানান নিগেটিভ কথা এই ছাত্ৰ-জীৱনতে আমি শিকোঁ।

আৰু এক সন্ধিক্ষণত, ক্লাছ এইটৰ পৰা টুৱেলভৰ মাজতে চিনাকি কৰাই দিয়া হয়- বীয়েৰ, হুইস্কী, ভ’ডকা, চিগাৰেট, ভাং--- আদি অলাগতিয়াল (হয়, অলাগতিয়াল। কোনফালৰ পৰা লাগতিয়াল, কওকচোন?) পদাৰ্থ কিছুমানৰ সৈতে। যেনেকৈ ২ কেজি বহন কৰিব পৰা পলিথিন এটাত ৪ কেজিৰ কোমোৰা এটা ভৰালে ফাটি থাকে, তেনেকৈয়ে এই কোমল মাটিৰ ছাত্ৰজনক আপুনি (আপুনি চাগে বন্ধু, চুবুৰীয়া বা ছিনিয়ৰ) অলপ অলপকৈ সুৰা, চিগাৰেট, ড্ৰাগছৰ ড’জ ল’বলৈ শিকাই সেয়া "NORMALIZE" কৰি দিয়ে। বোলে বন্ধু--- এয়াই জীৱন! এইটোৱেই লাইফ। ট্ৰেজেডী ত’ থাকিবই। মালটো ত’ খাব লাগিবই।

যেনেকৈ আমি ছাত্ৰ-অৱস্থাত শিকা অ আ ক খ, ১, ২, ৩, ৪ জীৱনত পাহৰিব নোৱাৰোঁ- তেনেকৈয়ে এইটো কালত লগাই লোৱা বেয়া অভ্যাসবোৰ জীৱনলৈ থাকিয়েই যায়।

আপোনালোকৰ মাজৰ কোনোবা এজনে মোক বুজাই দিয়কচোন- হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰীয়েই হওক, বা কলেজ বা ইউনিভাৰ্ছিটীয়েই হওক, ভাড়াঘৰেই হওক, হোষ্টেলেই হওক--- এই মদটো, চিগাৰেটটো--- (এই ধৰক ২১ বছৰলৈকে এটা লিমিট দি দিছোঁ) খোৱাটোৰ প্ৰয়োজন কি? আছে জানো প্ৰয়োজন? 

NORMALIZE হৈ হৈ জুনিয়ৰক থাপ্পৰটো, গোৰটো দিয়া, দুপেগ টানিবলৈ শিকাই দি তাক অভ্যাসত পৰিণত কৰোৱা- এইবোৰৰ দায়িত্ব তুমি কেতিয়াবা মূৰ পাতি ল’বা নে? যদি নোলোৱাই- এ, সমাজখন এনেকুৱাই। নিগেটিভ। চব বেইমান। চবে ঘোচ খায়। চবে দুৰ্নীতি কৰে। চব ধোখেবাজ, চব মদাহী--- এইবোৰ কোনে জন্ম দিলে?

তুমি জন্ম দিলা। অবৈধ পিতৃ তুমি।

Context: Dibrugarh university ragging, Dibrugarh university hostel ragging, suicide ragging, Ragging crime, Student suicide ragging, Dibrugarh, student attempts suicide, ragging shocker, student in ICU. 

Best Indian Jokes blog

Laughter reduces stress

While humor cannot treat every condition, growing evidence points to the therapeutic benefits of laughter. You can browse through Funny jokes, latest jokes  and reap the benefits of laughter therapy.

Bright laughter. Photo: Internet

 

Short-term benefits

A good chuckle has wonderful immediate impacts. Not only does laughing make you feel lighter mentally, but it also causes your body to shift physically. Having fun can:

Energise your organs. Laughter boosts the amount of oxygen-rich air you breathe in, stimulates your heart, lungs, and muscles, and raises the amount of endorphins your brain releases.

Bring on and shut down your stress response. A hearty laugh can raise and then lower your heart rate and blood pressure, as well as start and then stop your stress response. The outcome was a positive, at ease feeling.

Reduce stress. Additionally, laughter can increase blood flow and promote muscular relaxation, both of which might lessen some of the physical signs and symptoms of stress.

Keep smiling. Photo: Internet

Long term benefits

Strengthens your immune system. Your body can be impacted by negative thoughts by way of chemical reactions that increase stress levels and lower immunity. Positive thoughts, on the other hand, can really trigger the release of neuropeptides that reduce stress and possibly even more serious ailments.

Alleviate pain. By inducing the body to manufacture its own natural painkillers, laughter may reduce discomfort.

Boost your level of satisfaction. Laughter can also make it simpler to handle challenging circumstances. It also facilitates social interaction.

Boost your mood. Depression affects a lot of people, often as a result of chronic conditions. Laughter can help you feel happy while reducing stress, despair, and anxiety. Additionally, it can raise your self-esteem.

Browse through the latest Indian jokes, funny jokes on internet.

Link: https://gajari.blogspot.com/

Santanu and Samriddhi, Delhi 2019

Santanu and Samriddhi, Delhi 2019

 

গৰম কাপোৰ

ঠাণ্ডা দিন পালেহি|
আপোনাৰ হয়তো সিমান ঠাণ্ডা নালাগিব, কাৰণ আপোনাৰ ওচৰত গৰম কাপোৰ আছে|

কিন্তু বহুতৰে ওচৰত হয়তো নাই|
তেওঁলোকে কিনিব নোৱাৰে|

হয়তো আপোনাৰ ওচৰত পুৰণা চুৱেটাৰ বা ফটা কম্বল আছে, যি বোৰ আপুনি চুক এটাত পেলাই থৈছে, নাইবা পুনৰাই কেতিয়াও নিপিন্ধে...|

এটা কাম নকৰে কিয়?
বাটে পথে ঠাণ্ডাত কঁপি থকা কোনো দৰিদ্ৰক (যাক সঁচাকৈয়েই কাপোৰৰ দৰকাৰ), আপোনাৰ পুৰণি চুৱেটাৰ টো দি নিদিয়ে কিয়?

ম‍ই কাইলৈ দিম|
যোৱাবছৰো দিছিলোঁ|

আপুনিও দিব নে?

কোনে তোমাক দুখ দিছিল, কন্দুৱাইছিল- তাক পাহৰি যোৱা|

কোনে তোমাৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাব পাৰিছে, তেওঁক কোনো কাৰণতে তোমাৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি যাবলৈ নিদিবা!

গাখীৰ-বৰষুণ, Assamese short story

গাখীৰ আনিবলৈ আবেলি গুৱালটোৰ ঘৰলৈ গৈছিলোঁ| দুৱাৰত টোকৰ দিয়াৰ দুই মিনিটমান পিছত গাভৰু জীয়েকজনী ওলাই আহিল।

মোক ভিতৰত বহিবলৈ দি তাই এমোকোৰা হাঁহিৰে সতে সৰু মিহি মাত এটা উলিয়াই ক’লে, "দেউতা নাই, গাখীৰতী গাইজনী লৈ ডাক্তৰৰ ঘৰলৈ গৈছে, উভতি আহোঁতে সাঁজেই লাগিব, কি কৰা যায়?"

তাইক আপাদমস্তক চাই লোৱাৰ পিছত চকুত চকু ৰাখি ম‍ই ক’লোঁ- "এৰা! কি কৰা যায়?"

ভেন্টিলেটৰটোৰ ফুটাৰে আছাৰকণি সোমাই তাইৰ গালত পৰিলহি। আজি গুৱালৰ ঘৰ আহি পাওঁতে পলম হ’ব; উভতোঁতে পলম হ’ব মোৰো... !

দেৱাই

বিহুৰ সময়ত সততে গুৰুত্ব নিদিয়া বহুতো কথাৰ মাজৰে এষাৰ হৈছে- গাৰ বিষ | হয়, Joint Pain, ডিঙি, কঁকাল, বাউসী, মূৰৰ বিষ, এইবোৰৰ পৰা বহুতেই বিহুৰ দিনকেইটাত আৰু পিছত বৰ কষ্ট পায়|

নাপাবও বা কিয়?

গোটেই বছৰটো আৰামী-চকীত বহি, বিছনাত উবুৰি খাই ফেচবুক কৰাৰ পিছত বিহুটি আহিলে ঐ বুলি উৰাই ঘূৰাই দিয়ক বিহু নাচি, কঁকাল ভাঙি, দিয়ক চিঞৰি চিঞৰি বিহুগীত গাই... ! বিহু নাচৰ কোবত কঁকালৰ বিষ, গীতৰ কোবত ডিঙিৰ মাত বহি যোৱাৰ বিষ, ঢোলটো কান্ধত ওলোমাই লৈ ফুৰাৰ বিষ...

এই ফুৰফুৰীয়া বিষবোৰৰ পৰা উপশম পোৱাৰ উপায়?

আছে, আছে... ঈশ্বৰ ইমান নিৰ্দয় নহয়, আৰু আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলো সিমান উল্লু ডা পঠ্ঠা নাছিল দিয়ক|

গাৰ বিষ মাৰিবৰ বাবেই অসমীয়া প্ৰায়বিলাক জনজাতি আৰু উপ জনজাতিসকলৰ মাজত আছে  উপশম পোৱাৰ "দেৱাই"| আপোনালোকৰ বহুতে হয়তো ব্যৱহাৰ কৰি পাইছে, বহুতেই পোৱা নাই, আৰু বহুতে পাইও নাই পোৱা বুলি ক’ব বিচাৰিব (অৱশ্যে ডেট ইজ এনাদাৰ মেটাৰ)|

এনে ধৰণৰ দেৱাইবোৰ সাধাৰণতে জুলীয়া হয় (ন’ট পনীয়া) আৰু "নেচাৰেল" ৰং আৰু "ইনগ্ৰেডিয়েন্ট" দি হে তৈয়াৰ কৰা হয়| গতিকে আপোনাৰ "চাইড এফেক্ট" টো নহয়েই, বৰঞ্চ আপোনাৰ বিষৰ উপশমৰ লগে লগে আপুনি পুনৰ এপাক বিহু নাচিবলৈ "এগেইন" সাজু হৈ যাব পাৰিব|

নামবোৰ নকওঁ (কাৰণ আই এম ন’ট এন এম.আৰ.)| বেলেগ বেলেগ ঠাইত বেলেগ বেলেগ "দেৱাই" পোৱা যায়| সেয়েহে, এইবাৰ বিহুত নিশ্চয়কৈ "ট্ৰাই" কৰক এই আপুৰুগীয়া "ৰেচিপি"ৰে নিৰ্মাণ হোৱা "দেৱাই"বোৰ আৰু নিজৰ শৰীৰটো "ফিট এণ্ড ফাইন" কৰি ৰাখক|

Balmiki Chapter One

Excerpt 

দ্ৰুত গতিত আগুৱাই অহা মানুহটোক ড’জ দি তাৰ শৰীৰটো এক বিশেষ কৌণিক ভংগীমাত বেঁকা হৈ গ’ল…

মানুহটোৱে জোৰেৰে ঘূৰোৱা হকী ষ্টিকডাল তাৰ হাউলি থকা শৰীৰৰ ওপৰেৰে চোঁ-চোৱাই পাৰ হৈ গ’ল…

ষ্টিকডাল পুনৰ চম্ভালিব পৰাৰ আগতেই তাৰ বাওঁভৰিৰ গোৰোহাটো জোতাৰে সৈতে মানুহটোৰ বাওঁগালত সশব্দে পৰিলহি। কেইটা দাঁতৰ সিৰা ছিঙিল ষ্টিক লৈ থকা মানুহটোৱেহে পিছত ক’ব পাৰিব। সমৰকলাৰ ভাষাত এক দুৰ্দান্ত ’ৰাউণ্ড কিক্‍’... সাধাৰণ মানুহৰ শৰীৰে ইমান ম’মেন্টাম থকা কিক সহ্য কৰিব পৰাটো প্ৰায় অসম্ভৱ! এই মানৱ শৰীৰটোৰ ক্ষেত্ৰতো কোনো বতিক্ৰম নঘটিল। কৰ্ফাল খাই ভূলুন্ঠিত হোৱা শৰীৰটোৰ পৰা ছিঙি যোৱা দাঁত আৰু নিগৰি অহা তেজ বাটৰ ধূলিৰ লগত মিহলি হ’ব ধৰিলে।

Read the Entire chapter here: 

BALMIKI: Chapter one

Ami Asomiya : BALMIKI

অবিচাৰ, অসন্তোষ ইত্যাদি

১/ সম্পাদক নাপাতিব 

ছইফ আলি খানক পদ্মশ্ৰী বঁটা দিয়াৰ দিনা চাগে বহুতে ৰাতি আহাৰ গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাছিল। বহুতৰ আজৰি সময়ৰ আড্ডাৰ ই এক মুখৰোচক বিষয়লৈ পৰিণত হৈছিল। খানে পইচা খুৱাইছে, ল’বী কৰিছে, আজিকালি চব কিনিব পাৰি- আদি গুজবেৰে মাহোল কিছু গৰম হ’ল। কিন্তু পৰিণতি? বঁটা-টো পালে খানে, সাধাৰণ মানুহবোৰে বেলেগ গৰম খবৰৰ হেঁচাত সেই কথাটো পাহৰি পেলালে... কিন্তু পাহৰিব হয়তো নোৱাৰিলে পদ্মশ্ৰী লাভ কৰাৰ যোগ্যতা ৰখা কেইজন মান মানুহে। পাহৰিব নোৱাৰাটো ডাঙৰ কথা নহয়, ডাঙৰ কথাটো হ’ল Undeserving Candidate এজনে যেতিয়া কিবা এটা পুৰস্কাৰ নাইবা পদবী পায়, তেতিয়া Deserving Candidate সকলৰো মুখ তিতা হৈ পৰে।  

অসম সাহিত্য সভাৰ কথাকে ধৰক- তাত চলি অহা ল’বী, ৰাজনীতি, কেঁকোৰা-পন্থীক লৈ সচেতন মহলৰ বেছি ভাগেই উদ্বিগ্ন | আমাৰ সংস্থাত তেনে অন্যায় হ’বলৈ নিদিম বুলি খোলা হৈছে নতুন সাহিত্যৰ বাটচ’ৰা, প্ৰতিষ্ঠান, ফেচবুক গ্ৰুপ, আলোচনী, কাৰ্যালয় | কিন্তু সঁচা অৰ্থত সম্পৰ্ক, তোষামোদ, ভালৰি-বুলোৱা, চিফাৰিশ আদিৰ উৰ্দ্ধত উঠি এনে কাম কৰা জানো সম্ভৱপৰ? একক প্ৰচেষ্টাত হয়তো সম্ভৱ, কিন্তু অনুসৰণকাৰীৰ সংখ্যা বাঢ়ি গৈ থকাৰ লগে লগে নিৰ্ণয়বোৰ লোৱা কঠিন হৈ পৰে | এইটো কথা ঠিক যে সকলোকে সন্তুষ্ট কৰি ৰাখিব পৰাটো এক অসম্ভৱ কাৰ্য | কিন্তু সেইবুলিয়েই যি ভেঁটিত অনুষ্ঠান এটি গঢ় দি সংকল্প লোৱা হয়, পিছত সেই ভেঁটিত অট্টালিকা থিয় দি উঠিলেও বুনিয়াদী নিষ্ঠা, মৰ্যাদা আৰু সিদ্ধান্তখিনি পাহৰি যোৱাটো উচিত নহয়। 

কিছুমান মানুহে এক সংস্থানক আপোন বুলি আকোঁৱালি লৈ বীজ ৰোপণ কৰাৰে দিনৰ পৰা সেই সংস্থানৰ উন্নতিৰ কাৰণে কাম কৰি যায়, নিজৰ ফালৰ পৰা পাৰ্যমানে অৱদান আগবঢ়ায়, কিন্তু পিছত যেতিয়া তেওঁ লক্ষ্য কৰে যে তেওঁতকৈ বহু পিছ্ত অহা, কম লায়ক আৰু অযোগ্য মানুহে সেই সংস্থানৰ মুৰব্বীৰ আসনত পুষ্পবৃষ্টিৰ মাজত বহিবলৈ পায়গৈ আৰু তাকে পাই তেওঁ নিজকে চিন্দবাদৰ লগত ৰিজাবলৈ আৰম্ভ কৰে, তেতিয়া সেই আৰম্ভণিৰে পৰা নি:স্বাৰ্থভাৱে কাম কৰি অহা মানুহবোৰে অন্তৰত খুব দুখ পায়; ছইফ আলি খানে পদ্মশ্ৰী পাওঁতে যোগ্যজনে পোৱা বেজাৰৰ দৰেই। 

মানুহৰ মনবোৰ কোমল, ঋণাত্মক সিদ্ধান্তৰ পৰা মানুহে ইচ্ছা কৰিলেও হাত সাৰি যাব নোৱাৰে। তেনেকৈয়ে ঋণাত্মক সিদ্ধান্তৰ বলি হ’ব লগীয়া মানুহবোৰৰ মনবোৰো তীখাৰে গঢ়া নহয়- তেওঁলোকৰো আস্থা, বিশ্বাসত গভীৰ ক্ষত-চিহ্নৰ সৃষ্টি হয় | কথাবোৰ যুক্তিৰে খণ্ডন কৰাতকৈ চিন্তা কৰিবলগীয়া কথা হে | যি খিনি সপোন আগত ৰাখি যি নিষ্ঠাৰে সংগঠন এটাৰ প্ৰাৰম্ভ কৰা হয়, পিছত মানুহে তাৰ নাম শুনিব নোৱাৰা হয় কেইজনমানৰ মইমতালিৰ বাবেই।

ড০ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াকো পাছলৈ সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ আসন শুৱনি কৰিবলৈ অৱসৰ দিয়া হৈছিল। তেখেতে যি কাৰণেই নেদেখুৱাওক কিয়, তেওঁ সাহিত্য সভাৰ সোণালী ফলকত নিজৰ নাম খোদাই থৈ যোৱাতকৈ নিজৰ স্বাভিমানক সন্মান কৰিবলৈ হে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে। 

সময় আৰু সিদ্ধান্ত (অনুভৱ)

কিবা এটা গঢ় দিবলৈ যিমানকণ সময় লাগে, গঢ় লৈ শেষ হোৱাৰ পিছত তাক উপভোগ কৰিবলৈ অথবা নষ্ট কৰি পেলাবলৈ তুলনামূলক ভাবে বহুত কম সময় লাগে | 

- হাবি কাটি দীঘলীয়া ৰাস্তা এটা বনাবলৈ লাগে ২-৮ বছৰ, কিন্তু ভটভটিখনত উঠি ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ ২ ঘন্টাতে গৈ আহিব পাৰি |

 
- গান এটা লিখি, সুৰ দি, বাণীবদ্ধ কৰিবলৈ ৭ দিন বা ৩ মাহো লাগিব পাৰে, কিন্তু শুনিবলৈ লাগে মাত্ৰ ৩ বা ১০ মিনিট |

- পথাৰত কঠিয়াৰ পৰা পূৰঠ শস্য হ’বলৈ লাগে ৩-৫ মাহ, কুকাৰত সিজাবলৈ লাগে ১০-২০ মিনিট |

- চৰিত্ৰ গঢ় দিবলৈ সময় লাগে ওৰেটো জীৱন, স্খলন হ’বলৈ লাগে মাথোন এক ৰাতি |

- প্ৰেমে বিশ্বাসৰ ৰূপ ল’বলৈ লাগি যায় মাহ, বছৰ, যুগ; কিন্তু সম্পৰ্ক ছেদ হ’বলৈ লাগে এখন মাথোন কাজিয়া |

- জীৱনত প্ৰাণ সঞ্চাৰ কৰি সুন্দৰকৈ জীয়াই থাকিব পাৰি ১২০ বছৰ পৰ্যন্ত, কিন্তু সেই জীৱন শেষ কৰি দিব পাৰি এক মূহুৰ্ততে বা মাথোন এটি বুলেটৰ সহায়ত |
ইমানেই থুনুকা মানৱ-জীৱন, ইমানেই ক্ষণস্থায়ী মানুহৰ প্ৰেম, ইমানেই অল্পম্যাদী মানুহৰ সুখ, তথাপি আমাৰ জেহনত জীয়াই থকাৰ তাড়না অবিৰাম, যুঁজ দিয়াৰ সাহস অফুৰন্ত, প্ৰেম বিচাৰি ফুৰাৰ হাবিয়াস সমুদ্ৰ-সমান | ইমানেই যদি ভাল পাওঁ আমি নিজকে আৰু আমাৰ ভালপোৱা বোৰক; গঢ় দিবলৈ ইমান বেছি সময় লগা বস্তুবোৰ আমি নিমিষতে শেষ কৰি দিয়াৰ আগতে এবাৰ হ’লেও ভাবি চোৱা উচিত নহয় নে? আমাৰ প্ৰতিটো সিদ্ধান্ত‍ই আন কাৰোবাৰ বাবে হ’ব পাৰে এক বিপ্লৱ- সলনি কৰি পেলাব পাৰে এক সময় | ইমান যদি সামৰ্থ্য আছে আমাৰ চিন্তাত, তেনেহ’লে সেই চিন্তাবোৰক সঠিক পথ দেখুওৱাৰ দায়িত্ব কাৰ?

- কেৱল আমাৰ ...

SANTANU CHANGMAI

আত্মাৰ গান (অনুভৱ)

আজি নতুন হৈ থকা বস্তুবোৰ কাইলৈ পুৰণি হৈ যাব | আজি চিকচিকীয়া হৈ থকা আচবাবত কালি ঘূণে ধৰিব, আজি লাজত ওৰণি লৈ থকা ন-ছোৱালীয়ে কাইলৈ গোটেই সংসাৰখন চম্ভালিব পৰা হৈ যাব, থুপুক থাপাককৈ দেউতাকৰ আঙুলিত ধৰি খোজ কঢ়া সৰু কেঁচুৱাটো কাইলৈ মটৰ-চাইকেলত বহি ঘন্টাত ৯০ কি.মি. গতিবেগত উৰি যাব পৰা হ’ব, আজি তোলা ফটোবোৰ কাইলৈ স্মৃতি হৈ ৰ’ব, আজি লিখা চিঠিবোৰত কাইলৈ ৰঙচুৱা দাগ পৰিব |

নতুন নতুন দিনবোৰত নতুন নতুন ঘটনা ঘটিব, নতুন মানুহৰ লগত চিনাকি হোৱা যাব, বজাৰত অত্যাধুনিক সামগ্ৰী দেখি চকু কপালত উঠিব | আপোন বুলি ভবা কিছুমান মানুহ দূৰলৈ আঁতৰি যাব, ভুল বুজি থকা মানুহ এজনৰ লগত মধুৰ সম্পৰ্ক স্থাপন হ’ব, কেইজনমান সহযাত্ৰী কালৰ বুকুত চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই যাব |

পৰিবৰ্তনে জীৱনক ৰেহাই নিদিয়ে, প্ৰায় সকলোখিনিয়েই সলনি হ’ব | ক’লা চুলি ৰূপালী হ’ব, হাড়বোৰ কমজোৰ হ’ব, চকুত চলিহাই ধৰিব, স্মৃতি-বিভ্ৰম হ’ব | কিন্তু সলনি নহয় আপোনাৰ ভিতৰত থকা স্বাভিমান, “মই” বুলি অনুভৱ কৰা কথাখিনি, সলনি নহয় আপোনাৰ আত্মাৰ | আপোনাৰ নিজস্ব আত্মাৰ সতে কৰা বন্ধুত্ব চিৰযুগমীয়া হৈ থাকি যাব, সময়বোৰ যিমান পুৰণি হ’লেও আত্মাৰ সতে বুজাবুজি চিৰসেউজ হৈ থাকিব | 

SANTANU CHANGMAI
20th Nov, 2012
http://www.facebook.com/santanu.changmai2

সূৰ্যাস্ত

Guwahati, Assam

Piki

I Believe...

The size of our dreams- the Beginning

Isn't it strange?

Only us, the human beings can dream with our eyes open.
We can make goals, we can put them down on a paper, stick it all over our walls, make it dirty and make concrete plans on how to achieve them.

The bigger a dream is, the bigger the speed breakers are...!

When you put your finger on something the whole world conspires to make it come true, to help you push forward... but initially, it seems the other way round in actual.

Tell some one that you want to get a job, no worry. But tell some one that  you want to set up an automobile industry, people will think- you are kinda weird.
Tell some one that you want to be a writer and show him a story that you have penned down, he might call you  a copycat.

Nothing to worry about, you can't expect all the traffic lights to turn green when you push your race-paddle.
Objections are supposed to come... they are the most predictable scenes in a movie.

But it will depend on you, lets repeat... entirely on you...how you want to write the climax of your biopic.

Lets not lose heart, chase your dreams, and no matter what you are, where you stand today, you are gonna get hold of the new dawn very soon.

Lets remember our Present should be from the future and Not from the Past.

Keep rowing the boat buddy. when you are tired, rewrite them again.

নিৰ্বাচিত অসমীয়া কৌতুক

Follow this Link:

http://gajari.blogspot.in/

Gajari: the Best of Assamese Jokes

Gajari Blog is a collection of the best rib-tickling "Assamese Unique Jokes" on the internet. Now indulge in your daily dose of laughter in the matchless Assamese language. Jokes dipped in satirical humor and popular day to day incidents, one liner’s that are bound to prickle your funny bone, Episodes that will crack you up in your saddest day of your life. Edited, maintained and updated by Santanu Changmai. Spread the laughter!

শান্তনু চাংমাইৰ গল্প

শান্তনু চাংমাইৰ গল্প
|| ছক্ৰেটিছ ||

(১)
                 ৰাতিপুৱা উঠি মূখখন এচলু পানীৰে কুলকুলি কৰি, আন এচলু পানী চকুত ছটিয়াই দুৱাৰখন ভিতৰৰ পৰা খুলি পুনৰ বাহিৰৰ পৰা তলা লগাই প্ৰাত:ভ্ৰমণলৈ ওলাই যোৱাটো শ‍ইকীয়া দম্পতিৰ দহবছৰীয়া পুৰণি অভ্যাস |এজন এজনকৈ  দুয়োৰে  ডায়েবেটিছ ডিটেক্ট হোৱাৰ পিছত নিয়মিত ভাৱে ব্যায়াম কৰাটো কিমান জৰুৰী সেয়া বুজি উঠিবলৈ হালৰে বেছিসময় নালাগিল | আমেৰিকালৈ বিয়া দিয়া ডাঙৰ জীয়েকে প্ৰায়ে ফোনত অসমৰ মানুহৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি থকা অনীহা আৰু জীৱন-শৈলীক সমালোচনা কৰে | আলহী আহিলেই দিয়া চেনি-চাহ, নাৰিকলৰ লাড়ু, পিঠা নাইবা বিস্কুটে তলে তলে কিমান ক্ষতি সাধন কৰে তাক ভুক্তভোগীয়েহে বুজে | ভাৰত আৰু পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ সচেতন মানুহে এৰ’বিকছ্‍, যোগাসন, ক্ৰীড়া নাইবা নৃত্যৰ শ্ৰেণীত নাম লগাই, ভিটামিনৰ বড়ি খাই নিতৌ শৰীৰটোক ঠিকে ৰাখিবলৈ যত্নপৰায়ণ হৈছে- তাৰ তুলনাত অসমৰ মানুহৰ শৰীৰ-সম্পৰ্কীয় চিন্তা-চৰ্চা তেনেই সীমিত |

এই কথাবোৰ আগতে বুজি উঠা হ’লে ডায়েবেটিছৰ দৰে অৱস্থা এটাৰ মাজলৈ নিজৰ দেহাটোক যাবলৈ এৰি নিদিলেহেতেন শ‍ইকীয়াই | শ‍ইকীয়ানীৰ কথা বাৰু বেলেগ | হোলাৰ ভাই মোলাৰ দৰে বেছিকৈ পঢ়া-শুনা নকৰা শ‍ইকীয়ানীয়ে ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে তাতবাতি কৰি এপদ এপদ কৈ সকলো কামৰ থানথিত লগোৱাটোকে পৰম কৰ্তব্য বুলি ভাবে | স্বামী মহাবিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ-বিজ্ঞানৰ পণ্ডিত অধ্যাপক- ডাঙৰজনী জীয়াৰী সুশীলা আমেৰিকাত ডাঙৰ চাকৰি কৰা ল’ৰা এজনলৈ বিয়া হ’ল, সৰুজনী জীয়েক সুদেষ্ণাই অসমীয়া সাহিত্যত এম.এ. কৰি আছে, মাজে-মধ্যে আলো্চনীবোৰতো প্ৰবন্ধ পাতি লিখি থাকে, তাকে লৈ শ‍ইকীয়ানীৰ মনত পৰিতৃপ্তি ব্যাপ্ত হৈ  আছে |

পুৱা ওলাই যাওঁতে ভৰিত স্পৰ্টছ জোতা পিন্ধাটো বাধ্যতামূলক কৰি দিছে সুদেষ্ণাই | তাই ঘৰৰ পৰা কিছু আঁতৰত থকা আধুনিক বাণিজ্যিক প্ৰতিষ্ঠানৰ দোকানৰ পৰা জোৰকৈ তিনি তিনি হাজাৰ খৰছ কৰি দুয়োকে দুযোৰ জোতা কিনি দিছে |  সাধাৰণ চেণ্ডেল নাইবা জোতাতকৈ এনে জোতা যথেষ্ট আৰামদায়ক আৰু খৰকৈ খোজ কাঢ়িবলৈ সুবিধা | প্ৰথমতে শ‍ইকীয়ানীৰ অনভ্যস্ত ভৰিত বৰ অসহজতাৰ সৃষ্টি হৈছিল, কিন্তু কেইদিনমান খোজ কঢ়াৰ পিছত সকলো ঠিক হৈ পৰিছে |

এটা সময় এনে আছিল যেতিয়া এনেকৈ ৰাতিপুৱা পতি পত্নী একেলগে খোজ কাঢ়িবলৈ যোৱাটো আচহুৱা যেন লাগিল হেতেন | কিন্তু বিশ্বায়নৰ প্ৰভাৱত অঞ্চলটোলৈও ভালেখিনি উন্নয়নৰ ছিটিকনি আহিল | ঢেৰ নতুন দোকান পোহাৰ, ৰাস্তা, পকী ঘৰ, দালান, অফিছ আদি কাঠফুলাৰ দৰে গজি উঠিল যোৱা পোন্ধৰ বছৰতে | শ‍ইকীয়াহঁতৰ ঘৰৰ কাষতে এখন উদ্যান হ’ল, তাত ৰাতিপুৱা কিছু সংখ্যক মানুহে জ’গিং কৰে, কেইজনমানে একেলগে গোট খাই মাটিত কাপোৰ পাৰি লৈ যোগাসন কৰে, এটা গ্ৰুপে আক’ হাঁহিৰ ক্লাব খুলিছে, কেইজনমান ডেকা-বুঢ়া লগ হৈ জোৰে জোৰে হাঁহে | আবেলি সময়ত সেই পাৰ্কতে চেঙেলীয়া ল’ৰাজাকে ব’ল বেট খেলে | কাৰো কোনো ওজৰ আপত্তি নাই | ডেকা –বুঢ়া সকলোৰে সমানে কামত আহিছে ৰাজহুৱা উদ্যানখন | এক কিলোমিটাৰ মান বাট খোজ কাঢ়ি আহি শ‍ইকীয়া দম্পত্তি উদ্যানখনৰ চকীতে পোন্ধৰ-বিশ মিনিট মান বহে, জিৰণি লয়, কথা পাতে |

ছক্ৰেটিছক পোৱাৰ দিনাখনো এক কিলোমিটাৰৰ খোজ কঢ়া সমাপ্ত কৰি দুয়ো উদ্যানৰ ফালে আগুৱাই গৈছিল | ডিচেম্বৰ মাহৰ শেষৰ সপ্তাহ- ঠেটুৱৈ লগা জাৰ | তাতে আগদিনাখনৰ বৰষুণে সেমেকা কৰি ৰাখিছিল বতৰ | উদ্যানলৈ সোমাই যাব পৰা দ্বাৰখনৰ কাষতে ঠেৰেঙা লাগি কুঁ কুঁৱাই পৰি আছিল কুকুৰ-পোৱালিটো | তাক দেখা মাত্ৰকে তালৈ মায়া উপজিল শ‍ইকীয়াৰ | থমকি ৰ’ল দুয়ো | শ‍ইকীয়া তাৰ কাষলৈ আগুৱাই যোৱা দেখি মানা কৰিব খুজিও শ‍ইকীয়ানী ৰৈ গ’ল, সকলো জীৱৰ ভিতৰতে হেনো শ্ৰীৰাম থাকে, তাৰোপৰি স্বামীৰ সকলো কথাতে হয়ভৰ দি অহাতো তেখেতৰ পুৰণি নিয়ম | সেইদিনা আৰু উদ্যানৰ চকীত বহা নহ’ল | পোৱালিটো লগত লৈ দুয়ো ঘৰলৈ উভতি আহিল |
ভালদৰে আপডাল ধৰাত কুকুৰ-পোৱালিটো কিছুদিনৰ ভিতৰতে টনকিয়াল হৈ উঠিল |
মাঘৰ বিহুৰ সময়ত সুদেষ্ণা এসপ্তাহৰ কাৰণে ঘৰলৈ আহিছিল ইউনিভাৰ্ছিটী হোষ্টেলৰ পৰা | তায়েই তাৰ নাম থ’লে ছক্ৰেটিছ- সাহিত্যিক জীয়েকে কৰা এনে অদ্ভূত নামকৰণত প্ৰথমে কিছু আচৰিত যেন পালেও দুদিনতে সকলোৱে তাক সেই নামে্ৰেই মতাটো অভ্যাসত পৰিণত হ’ল |

দুমাহৰ ভিতৰতে ছক্ৰেটিছ ঘৰৰ সদস্যৰ দৰে হৈ পৰিল | সকলো কামতে শ‍ইকীয়ানীৰ পিছ নেৰা হ’ল সি, পাৰিলে যেন কিবা কিবি কামত সহায় কৰিহে দিব | ৰাতিপুৱা খোজ কাঢ়িবলৈ যাওঁতেও সি কেতিয়াবা আগে আগে কেতিয়াবা পিছে পিছে দৌৰি যোৱা হ’ল | ৰাস্তাত অন্য কুকুৰ দেখিলে তাৰ সৰু মাতটোৰেই ফেপেৰি পাতি ধৰে, বাকী কুকুৰবোৰে তাৰ কলিজা দেখিয়ে পিছলৈ তাৰ লগত লাগি নোলোৱা হ’ল |

(২)
সুশীলা যেতিয়া কণমানিজনীক লৈ ফুৰিবলৈ আহিল, ছক্ৰেটিছৰ বয়স আঢ়ৈ বছৰ | দুবছৰীয়া কণমানিজনীয়েও তাৰ লগত এনেদৰে খেলত মত্ত হ’ল যেন সি তাইৰ বহুদিনৰ চিনাকি হে | সুশীলা পোন্ধৰ দিনৰ বেছি নাথাকিল মাকৰ ঘৰত | পোন্ধৰ-বিশদিন শহুৰেকৰ ঘৰত নাথাকিলেও কৰ্তব্য সমাপন নহয় | গিৰিয়েক প্ৰমোদে যেনেতেনেহে এমাহ সময় উলিয়াই আহিছিল | ইমান দূৰৰ পৰা সতকাই ইচ্ছা থাকিলেও আহিব নোৱাৰি | নাতিনীয়েকক ককাক-আইতাকৰ মূখ দেখুৱাবলৈকে তেওঁলোক যেনেতেনে কাম খতি কৰি হ’লেও আহিছিল- আকৌ দুনাই কেতিয়া আহিব পাৰিব তাৰ কোনো নিশ্চয়তা নাই | ছুটীৰ শেষত চকুপানী টুকি টুকি এয়াৰপৰ্টত মাকহঁতৰ পৰা বিদায় লৈ সিঁহত গ’লগৈ | সেইদিনা সন্ধিয়া কোনেও ভাত নাখালে, ছক্ৰেটিছেও তাৰ থালখনত মুখেই নলগালে |

সুদেষ্ণাই বি. এড. কৰি ওচৰৰ মহাবিদ্যালয় খনতে খাটি আছে | কলেজখন প্ৰতিষ্ঠা কৰা বাৰ বছৰেই হ’লহি যদিও চৰকাৰী ভাৱে গৃহীত হোৱাগৈ নাই | মাহেকৰ মূৰত প্ৰশাসকসকলে সামান্য কিবা এটা মাননি হিচাপে দিয়ে, তাই তাতেই সন্তুষ্ট | মাক-দেউতাকক সংগ দিবৰ বাবেহে তাই কোনো চৰকাৰী কলেজত চাকৰিৰ বাবে দৰ্খাস্ত দিয়া নাই | প্ৰবন্ধ-গল্প লিখি মাজে মাজে তাই দুটকামান পায়, ৰাতিপুৱা দুজনীমানক ঘৰতে টিউছনো পঢ়াই দিয়ে | দেউতাকে সঞ্চয় কৰি থোৱা টকা আৰু পলিচিকেইখনৰ বাবে তাই কেতিয়াও আকাল অনুভৱ কৰিব লগীয়া হোৱা নাই |
ৰাতিপুৱা ৰাতিপুৱা শ‍ইকীয়া দম্পত্তিৰ ৰুটিন একেই চলি আছে | ৰিটায়াৰ হোৱাৰ পিছত স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি বেছিকৈ চকু দিবলৈ লৈছে শ‍ইকীয়াই | দোমোজাত পৰিছে ছক্ৰেটিছহে | কেতিয়াবা সি শ‍ইকীয়াহঁতৰ লগতে দৌৰি ওলাই যায়, কেতিয়াবা ঘৰতে থাকি সুদেষ্ণাক পহৰা দিয়ে | কিছুমান দিনত সি দৌৰি ওলাইও যায়, কিন্তু আকৌ আদবাটৰ পৰাই লৰি লৰি উভতি আহে |
ঘুৰি আহিলে সি দেখে হয় সুদেষ্ণাই ফুলৰ টাবত পানী দি আছে নহ’লে কফি একাপ লৈ বাৰাণ্ডাতে বহিছেহি | তাক দেখাৰ লগে লগে হাঁহি এটা মাৰি তাই “আহ ছক্ৰেটিছ আহ, ল’ বিস্কুট খা” বুলি নিজে খাই থকা বিস্কুটকে তাক খাবলৈ দিয়ে | সি লগে লগে নাখায়, তাইৰ মুখলৈ চাই থাকে – তাৰ অৰ্থ হ’ল, সি খকুৱাৰ দৰে কেৱল বিস্কুট খাবলৈকে দৌৰি দৌৰি উভতি অহা নাছিল |
  “খাবি নে পেলাই দিওঁ?” বুলি সুদেষ্ণাই ভেকাহি মাৰি তাক দ্বিতীয়বাৰ কোৱাৰ পিছত হে সি লাইনলৈ আহে | নেজ লৰাই লৰাই সি লাহে লাহে লাজ লাজকৈ বিস্কুট খাবলৈ ধৰে | তাৰ মুৰত সুদেষ্ণাই হাত ফুৰাই দিলে সি খুব ভাল পায়- তেতিয়া আৰু তাক একো নালাগে, চকু মুদি সি সপোন দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰে- এখন চাইকেল সুদেষ্ণাই চলাই গৈ আছে, আগফালে বাস্কেটত সি কুঁকুৱাই মজা লৈ বহি গৈ আছে | অতীতৰ ঘটনাকে সি সপোন বুলি দেখা পায় | সি সৰু হৈ থাকোঁতে সুদেষ্ণাই তাইক তেনেকৈয়ে ফুৰাইছিল আবেলিৰ সময়কণত | তেতিয়াৰ পৰাই তাইৰ প্ৰতি তাৰ ৰোমান্টিক টান এটা আছে | তাই যিমান টানকৈ ক’লেও সি বেয়া নাপায়, আনহাতে শ‍ইকীয়াই কিবা কথাত হুমকি দিলেও তাৰ পেটলৈ ভাত নোযোৱা হয় |
“ছক্ৰেটিছ, ব’ল মোক কলেজত থৈ আহিবিগৈ”- একেজাঁপতে সি যাবলৈ সাজু হয় | পঢ়াবলৈ লোৱাৰ পিছত চাইকেল নচলোৱা হ’ল সুদেষ্ণাই- প্ৰফেছৰ হ’লে হেনো অলপ গহীন গম্ভীৰ হ’ব লাগে | খৰকৈ খোজ কাঢ়িলে কলেজলৈ পোন্ধৰ-বিশ মিনিটৰ হে বাট | উদ্যানখন পোৱাৰ আগতেই সোঁফালে কাটি যোৱা গলিটোৰে যাব লাগে কলেজলৈ | ছক্ৰেটিছ কেতিয়াবা পিছে পিছে, কেতিয়াবা  আগে আগে যায় সুদেষ্ণাৰ সতে | তাই গেটৰ ভিতৰলৈ সোমায়- সি বাহিৰতে ৰৈ চাই থাকে | পাঁচ মিনিট মান ইফাল সিফাল কৰাৰ পিছত সি ঘৰলৈ উভতি আহে | ঘৰলৈ আহিও ৰিপৰ্ট কৰিবহি লাগে |
“ছক্ৰেটিছ, আহিলিয়েই নে ইমান সোনকালে? যা-চোন, পিছফালে হাঁহকেইটা পুখুৰীত আছে নে নাই চাই আহগৈ” শ‍ইকীয়াৰ কথাত একে লৰে সি পুখুৰীৰ পাৰ পায়গৈ | হাঁহ বাৰটা- সিঁহতে তাক কেৰেপকে নকৰে | সি ভুকিলেও টাঁত টাঁতকৈ নিজৰ মাজতে মহলা মৰাত সদায় ব্যস্ত হৈ থাকে সিঁহত | কুকুৰা কেইটাই অৱশ্যে তাক বাৰুকৈয়ে ভয় কৰে | বিশেষকৈ ইফালে সিফালে চাই ঘুৰি ফুৰা ডাকোৱালটোক ভালদৰেই ভয় খুৱায় সি- কেতিয়াবা চোঁচা মাৰি যায়, কেতিয়াবা ফত্‍ কৈ আগফালৰ পৰা ওলাই চক্‍ খুৱাই দিয়ে | ডাকোৱালটো এনেই এলেহুৱা, ৰাতিপুৱা ডাক দিবলৈকো তাৰ মন নাযায় | হাঁহে কৰা শব্দবোৰ আৰু কোৰ্হালতহে সি সাৰ পায় | এঙামুৰি দি ডাক দিবলৈ লয় মানে ঘৰে-ঘৰোৱাহে মানুহবোৰ সাৰ পায়েই | সুদেষ্ণাইও ব্যংগ কৰি কেতিয়াবা কয়- এনেকুৱা এলেহুৱা চাৰিশ টকীয়া ডাকোৱাল পোহাতকৈ আশী টকীয়া শিলিগুৰিৰ ডুপ্লিকেট এলাৰ্ম ঘড়ী এটাকে কিনি অনা ভাল | ছক্ৰেটিছে কথাবোৰ মন দি শুনি থাকে | তেতিয়াৰ পৰাই সি ডাকোৱাল কুকুৰাটোক সুবিধা পালেই নগুৰ-নাকতি কৰে | ঊদ্দেশ্য- শিক্ষা এটা দিয়া, যাতে সি তাৰ এলেহুৱা স্ব্ভাৱ এৰিব পাৰে |
যোৱাবেলি হাঁহ-পোৱালিগাল জন্ম হওঁতে তাৰ ডিউটী বাঢ়িছিল | হাঁহ-পোৱালি খিনি পুখুৰীৰ পাৰে পাৰে, কলনিৰ তলে তলে, শাকনিত দিবলৈ আনি থোৱা গোবৰৰ দমটোৰ তলে-ওপৰে পিতপিতাই ফুৰে, মাকৰ ভ্ৰূক্ষেপেই নাই- ছক্ৰেটিছে হে কাউৰীৰ পৰা পোৱালিজাকক বচাবলৈ গা ঘঁহাই ঘঁহাই ঘুৰি ফুৰে | কাউৰীবোৰে জানো ক’ৰ পৰা খবৰ পায়? পোৱালি জগিলেই গছৰ ডালত বহি জোপ লৈ থাকে – কেনেবাকৈ এটা থাপ মাৰি নিব পাৰিলেই এসাঁজৰ চিন্তা নাথাকে আৰু | আগতে শ‍ইকীয়ানীয়ে আদৰ কৰি পোহা হাঁহকেইটাৰ বংশ ৰক্ষা কৰাই টান হৈছিল কাউৰী, চিলনী আৰু হেপাৰ উত্‍পাতত | ছক্ৰেটিছ অহাৰ পিছ্ত তিলমানো চিন্তা কৰিবলগীয়া হোৱা নাই- সি যেন অতন্দ্ৰ প্ৰহৰী, সৰ্বদাই সতৰ্ক | কাউৰী, চিলনী আহি দূৰৰ পৰা চিৰিয়াখানাৰ দৰ্শকৰ দৰে হাঁহ-পোৱালিকেইটা চাবহে পাৰে, ওচৰ চাপিবলৈ হ’লে যমৰ দূত কেপ্তেইন ছক্ৰেটিছৰ সতে দুঘড়ী মান যুঁজ দিব লাগিব |

ঘৰলৈ আলহী-দুলহী আহিলে সাধাৰণতে বাকীবোৰ পোহনীয়া কুকুৰে যেনেকৈ ভুকি মেলি অভ্যৰ্থনা জনায় বা আপত্তি দৰ্শায়, ছক্ৰেটিছ তেনেচামৰ নহয় | তাৰ মগজুটো মানুহৰ দৰেই কুশাগ্ৰ হৈ পৰিছে | নতুন আলহীয়ে যে অকস্মাত্‍ ভুকিলে ভয় বা চক খাব পাৰে, সেই কথা তাৰ অবিদিত নহয় | সেইকাৰণে আলহী আহিলে দূৰৰ পৰা গোন্ধ পালেও লোভ সম্বৰণ কৰি সি এলেহুৱাৰ ভাও জুৰি পিৰালিচুকতে পেট পেলাই শুই থাকে অথবা পিছফালে বয়সস্থ মানুহৰ দৰে টহল দি ফুৰে | আলহীক নুভুকা মানে যে তাৰ ভাল-বেয়াৰ উমান নাই এনে কথা নহয় | ৰাতি বিয়লি কোনো নিচাত হুঁচ নথকা মদাহী যদি উকিয়াই, সুহুৰি মাৰি বা অশ্ৰাব্য গালি পাৰি ঘৰৰ আগৰ ৰাস্তাইদি পাৰ হৈ যাব ধৰে, ছক্ৰেটিছে তাৰ নিজৰ ভাষাত তাৰ চৈধ্য পুৰুষ উজাৰি যোৱাকৈ গালি পাৰি পাৰি ভুকে | ভৌ ভৌ; অৰ্থ- কটা নিধকহঁত, গোটেই পৄথিৱীখনেই শুই লালকাল দিলে আৰু তঁহতে গেজেপ মৰা হাবিৰ শিয়ালৰ দৰে ৰাও তুলি সুখ নিদ্ৰাত ব্যাঘাত জন্মাবলৈ আহিছ? ভুক ভুক ভৌ ভৌ; খাবলৈ নোপোৱাহঁত, এইখন ভদ্ৰ মানুহৰ ঠাই- জীয়াৰী, বোৱাৰী, কণমানি সকলোবোৰ নি:শ্চিন্ত মনে শুই আছে, তঁহতসোপাৰ আবতৰীয়া বিহুনামে যে সিঁহতৰ মনত অশান্তিৰ লগতে আশংকাৰ উদ্ৰেক কৰিব- সেই কথা ভালদৰেই বুজি ল’; নহ’লে উপায়বিহীন হৈ কলাফুলৰ ওচৰতে এটা ব্ৰহ্মকামোৰ বহুৱাই দিব লাগিব |

উগ্ৰ হোৱাৰ অভিনয় কৰিলেও আজিকোপতি ছক্ৰেটিছে কাকো কামোৰ বা নখ এটাও মাৰি পোৱা নাই | শ‍ইকীয়াই আলহী-কোঠাতে বাপুৰ ফটো এখন ডাঙৰ ফ্ৰেম এটাত বন্ধাই থৈছে | তাৰ পৰাই চাগে অদৃশ্য উপদেশ কিছুমান আহি ছক্ৰেটিছকো অহিংসবাদী কৰি পেলাইছে | বাপুজী হেনো দাৰ্শনিক ছক্ৰেটিছৰ অনুগামী আছিল | এই ছক্ৰেটিছো কোনো গুণেই দাৰ্শনিকতকৈ কম নহয় | তাৰ মনত আছে মানুহৰ প্ৰতি অপাৰ ভালপোৱা |

 (৩)

মানুহবোৰে গোট খাই কৰা আলহ-উদহ, আনন্দত কৰা কথাবোৰতে ছক্ৰেটিছে গম পালে যে সুদেষ্ণাৰ বিয়া ওলাইছে | সুশীলাৰ গিৰিয়েকৰ অফিছতে কাম কৰে দৰাজনে- সাত বছৰৰ পৰা আমেৰিকাত আছে | সুদেষ্ণাতকৈ ‍ছয়বছৰমান বয়সত ডাঙৰ হ’ব যদিও তাইৰ আপত্তি নাই, কাৰণ ঘৰে-বংশ‍ই দাগ নথকা মানুহ ৰক্তিম হাজৰিকা | চাকৰি ভাল, ডিগ্ৰী বহুত, দেখা-শুনাতো বেয়া নহয়, শ‍ইকীয়াৰ পৰিয়ালে সন্মতি নিদিয়াৰ থল দেখাই নাপালে | বিয়াও সোনকালে পাতিবলৈ দুয়ো পক্ষ ৰাজী হ’ল | শুভস্য শীঘ্ৰম |
বেছি ডাঙৰকৈ বিয়াখন পতা নহ’ল | হাজৰিকা পৰিয়ালৰ মতে বিয়াৰ দৰে কাৰবাৰত লাখ লাখ টকা খৰচ কৰাতকৈ দৰা-ক‍ইনাৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে টকাখিনি সাঁচি থোৱাটোহে বিজ্ঞজনৰ কাম |
কৰ্টৰ কাগজ-পাতি ক্লীয়াৰ হোৱাৰ পিছ্ত সৰুকৈ চল্লিশ-পঞ্চাশজন মানুহৰ উপস্থিতিত দৰাই ক‍ইনাক বিবাহ কৰাই লৈ গ’ল |
বিয়াৰ দিনা কোনেও ছক্ৰেটিছৰ ছাঁটোকে দেখা নাপালে | অভিমানত সি ক’ৰবাত গৈ বহি থাকিল | কোনেও এবাৰো তাৰ সন্মতি নিবিচাৰিলে বিয়াখনত | সুদেষ্ণাইও ইমান হাঁহি মাতি আপোন-পাহৰা হৈ থকা দেখি ছক্ৰেটিছৰ বুকুখন বাৰে বাৰে বিষাই উঠিল কোনোবা খিনিত |
দৰাই ছোৱালী নিয়াৰ পিছ্ত সি ঘৰলৈ উভতি আহিল | একো নোখোৱাকৈয়ে পিৰালিৰ চুকত সি মন মাৰি শুই থাকিল | সপোনত সি দেখিলে এখন উৰাজাহাজত মানুহ কেইটামানে সুদেষ্ণাক চকী এখনত বান্ধি উৰুৱাই নি আছে কোনোবা অচিন দেশলৈ | দুখতে জোৰে জোৰে ভুকি দিবলৈ মন গ’ল তাৰ ৰাউচি জুৰি |

(৪)


অকলশৰীয়া ঘৰটোত কেৱল বুঢ়া-বুঢ়ী থাকে | শ‍ইকীয়া দম্পতি | দুই জীয়েক নাতি পুতিৰ সৈতে আমেৰিকাত | আজিকালি পুৱা খোজ কাঢ়িবলৈ যোৱা নহয় | বয়সে ভাটি দিছে, শৰীৰেও সঁহাৰি নিদিয়ে |  বেছিভাগ সময় শুই-বহিয়েই থাকিবলৈ মন যায় দুয়োৰে | মাজে মাজে ফোনত কথা হয় দুই জীয়েকৰ সতে | দুয়ো সুখত আছে | সুশীলাৰ দ্বিতীয় সন্তানটিও ছোৱালী হ’ল | সুদেষ্ণাৰ তিনিবছৰীয়া ল’ৰাটো অঘাইটং হৈছে | তাৰ কাণ্ড-কাৰখানাবোৰ শ‍ইকীয়াহঁতে ফোনত কেইবাবাৰো জীয়েকৰ মূখত শুনিছে |

বহুত জোখ-মাখ কৰাৰ পিছতহে ৰক্তিমে দুমাহৰ ছুটী পালে | আহি দুদিনমান ৰক্তিমৰ ঘৰত থাকিল তিনিও |  তাৰ পিছতহে শ‍ইকীয়াহঁতৰ ঘৰ | কোঁচত তুলি ল’বলৈ বিচাৰোঁতেই শ‍ইকীয়ানীয়ে গম পালে কিমান পালোৱান হৈছে নাতিয়েক ৰিকু | ইমান গধুৰ যে তুলিব‍ই নোৱাৰি একে উশাহতে | আনহাতে সি গবা মাৰি ধৰিলে এৰুৱাবলৈকে টান |
থুনুক থানাক মাতেৰে সি শ‍ইকীয়া দম্পতিৰ ঘৰ ভৰাই তুলিলে | সৰু বাঁহৰ টুকুৰা এটা লৈ সি হাঁহজাকৰ পিছে পিছে লৱৰি ফুৰে | হাঁহখিনিৰ পলাই পত্ৰং দিয়া অৱস্থা হয়গৈ | সি খিলখিলাই হাঁহে | সুদেষ্ণাই ককাকহঁতৰ লগত চাই থাকে তাক মূখত এমোকোৰা হাঁহি লৈ | মাজে মাজে ছক্ৰেটিছৰ কথাই তাইক আমনি কৰে | মাকক দুবাৰ মান সুধিছিল তাৰ কথা | ছক্ৰেটিছ হেনো তাইৰ বিয়াৰ পিছাত দুদিনমান একো নোখোৱা নোবোৱাকৈ পৰি থাকিল | তাৰ পিছত এদিন নোহোৱা হ’ল | শ‍ইকীয়াই প্ৰথমতে অলপ খোজ-বিচাৰ কৰিলে, কিন্তু কোনো শুংসুত্ৰ  নোপোৱাত বাদ দিলে | তাৰ অন্তৰ্দ্ধান হোৱাৰ খবৰ শুনি সুদেষ্ণাৰ মন বেজাৰেৰে ভৰি গ’ল | সিয়ে আছিল তাইৰ অভিন্ন বন্ধু |  তাই যি কাম কৰিবলৈ দিলেও কৰিছিল সি | বডীগাৰ্ডৰ দৰে তাইক সদায় আৱৰি ৰাখিছিল | কিবা খাবলৈ দিলেও তাই দুবাৰমান নোকোৱালৈকে তাইৰ মূখলৈ চাই ৰৈ থাকিছিল | কিমান নিৰীহ সৰল আছিল সেই চাৱনি !!!


চাৰিদিনৰ পিছত গাড়ী এখন লৈ শ‍ইকীয়াই জোঁৱাই-জীয়েক নাতিয়েকক নিজৰ ঠাইখন এপাক মাৰি ফুৰাবলৈ নিলে | চিনাকি মানুহক মাত দিয়াও হ’ব আৰু নাতিয়েকক নতুন ঠাই দেখুওৱাও হ’ব | আধা ফুৰাৰ পিছত সুদেষ্ণাই কোৱাত ড্ৰাইভাৰে গাড়ী তাইৰ পঢ়োৱা কলেজৰ ফালে ঘুৰাই দিলে | কলেজৰ গেটৰ কাষত তাই নামিল ৰিকুৰ সতে |

 ৰিকুৰ হাতত ধৰি তাই গেটৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল | ছয় বছৰৰ পিছত আহিছে তাই কলেজলৈ | বহুত বস্তু সলনি হৈছে কলেজখনৰ | ফুলৰ বাগিছাখন আগতকৈ সৰু হ’ল, বাটছোৱা পকা হ’ল, পকী বেৰবোৰত নতুনকৈ ৰঙ দিয়া হৈছে | শনিবাৰৰ আবেলি কাৰণে ভিৰ-ভাৰ নাই | এজন নেপালী চকিদাৰ সৰু কোঠা এটাৰ পৰা আগুৱাই আহিল সিঁহতৰ ফালে , লগত এটা ফপৰা কুকুৰ | তাই কলেজত পঢ়াই থাকোঁতে থকা চকীদাৰজন নহয় দেখোন | নতুনকৈ চাকৰিত সোমাইছে হ’বলা |
“মেমচাহাব, কাৰোবাক বিচাৰিছে নেকি ?” দূৰৰ পৰাই আহি থাকোঁতে সুধিলে সি |
“নাই, ম‍ই এনেয়ে এবাৰ...” “ভুক ভুক”... তাইৰ কথা শেষ হোৱাৰ আগতেই কুকুৰটো দৌৰি সিঁহতৰ ওচৰ পালেহি | ৰিকুৱে চক খাই মাকৰ কোঁচত উঠিব খুজিলে |
ভুক ভুক... ভৌ ভৌ... ফপৰা কুকুৰটোৰ মাতটোত যেন লাগি আছে এযুগ ধৰি ভালপোৱাৰ আত্মীয়তা | ... তাই ভালদৰে চালে...
হয় হয় | সিয়ে হয় | চেহেৰা অলপ সলনি হ’লেও মাতটো সলনি হোৱা নাই |
“ছ...ক্ৰে...টি....ছ...”
“ভৌ... ভৌ... ভুক... ভুক... !”  সুদেষ্ণাক পাই ছক্ৰেটিছ ক’ব নোৱাৰা হ’ল |
“মেমচাহাব?” চকিদাৰটো আশ্চৰ্য্যত থৰ লাগিল | টি-শ্বাৰ্ট, জীন্স পিন্ধা বগী মেমজনীয়ে কুকুৰটোক সাৱটি ধৰিছে | তাৰ গাত হাত ফুৰাইছে | কুকুৰটোৱেও তাৰ পুৰণা মালিকক হেৰুৱাই পোৱাৰ নিচিনাকৈ তাইৰ চাৰিওফালে কুঁকুৱাই ফুৰিছে |  তিনি বছৰ আগতে সি এইখন কলেজত চাকৰিত সোমাইছিল | তাৰ দুমাহৰ পিছ্তে এই কুকুৰটোৱে আহি তাৰ লগ লৈছিলহি | মৰমতে সি নাম ৰাখিছিল টমী...| এতিয়া সেই টমীকে মেমচাহাবে কিয় ছক্ৰেটিছ বুলি মাতিছে, তাৰ মূৰত একো নোসোমাল | |


-সমাপ্ত-


-    শান্তনু চাংমাই , নতুন দিল্লী ||
-     ০৯৫৮২০১৭৯৬২.

আপুনি বাৰু ’খাটি অসমীয়া’ নে ’খাটি খোৱা অসমীয়া’ ?

-    নৈপৰীয়া গ্ৰেজিং গাঁৱৰ ডেকা কিছুমান হাবিতলীয়া বাটেৰে যায় আধা খালৈ মাছ আৰু চাইকেলৰ কেৰিয়াৰত চবজীৰ বস্তা বান্ধি লৈ | গোটেই আবেলিটো হাটতে পুৰি কানিমুনি বেলিকা ঘৰলৈ বুলি উভতে | আন্ধাৰ বাটত আন গাঁৱৰ ডেকাবোৰে বাটভেটি ধৰে- হুমকি দি টকা খোজে | নিদিলে কিলায়, ভুকুৱায়, লথিয়ায়- সকলো উপাৰ্জন কাঢ়ি থৈ দিয়ে |

সেইজাক ডেকাই দিনৰ পোহৰত সংস্কৃতিৰ কথা কয়, “জয় আই অসম” ৰাগ টানে |
বেলেগ প্ৰদেশৰ পৰা অহা চাকৰি- প্ৰাৰ্থীৰ চাৰ্টিফিকেট ফালে | সংখ্যালঘূ সম্প্ৰদায়ৰ ঘৰ-দুৱাৰ নিশা কিৰীলি মাৰি মাৰি জ্বলায়, লুটে |

-    ক্লিনিকৰ পৰা উভতি আহি থকা অনা-অসমীয়া চিকিত্সকক ৰাস্তাতে মাৰি পেলাই থৈ স্কুটাৰ কাঢ়ি লৈ যায় |
-    চৰকাৰে স্কুল, কলেজ, ৰাস্তা-পদূলিৰ বাবে যিখিনি ধন পঠিয়ায়, ঠিকাৰ নামত আধাতকৈ বেছি খাই থৈ দিয়ে |
-    গাত আচোঁৰ এটা নপৰোঁতেই গোটেই ৰাজ্যখন বন্ধ কৰি দিয়ে ১২ ঘন্টাৰ কাৰণে | অমান্য কৰিলে যান-বাহনৰ চিচা ভাঙে |
-    দেশ স্বাধীন কৰিবলৈ দুটামান গৈ সহস্ৰ পৰিয়ালৰ মানুহ মাৰি আজি ফাইভ ষ্টাৰ লাইফষ্টাইল লৈ জীয়াই আছে | আজি তেজ গৰম, আজি হুলস্থুল, কাইলৈ  SORRY?
-    বস্তাই বস্তাই বাকচে বাকচে ক’লা টকা, পেটত তথাপিও বিহ |
-    সঁচা আৰু মিছাৰ তফাত্‍ মানি ল’ব নোখোজা কিছুমানৰ মূখত অনবৰতে ধৰমৰ বাণী |
-    বেছিকৈ মূখ খুলিলে তৰ্ক কৰা আৰু নহয়, মূখতে নলী ভৰাই চিধা গুলী |

যিমান অপ্ৰাসংগিক যেন লাগিলেও মাজে মাজে সুধিবৰ বৰ মন যায়- “খাটি অসমীয়া” আৰু “খাটি খোৱা অসমীয়া”ৰ মাজত কিমানকণ পাৰ্থক্য আছে ?

চুটি নাটক: হেঁপাহ

পাতনি: প্ৰায় পোন্ধৰ বছৰ বিৰতিৰ পিছত নাটক এখন লিখিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছোঁ | একে বহাতে লিখা নাটক ( সময় লৈ লৈ লিখিবলৈ এলাহ) | গতিকে অনেক বিজুতি থাকি যোৱাৰ সম্ভাৱনাই প্ৰচুৰ| ভুল-আঁসোৱাহ আঙুলিয়াই দিবলৈ অনুৰোধ থাকিল |- শান্তনু চাংমাই |
___________________________________________________________

** হেঁপাহ **


দৃশ্য এক:

দোকমোকালিৰ আগৰ ক্ষণ| পাছ-চোতাল | তিয়নি খনেৰে গা টো মচি মচি হেমেন থিয় হৈ আছে | নাদৰ পাৰত দুটি ডাঙৰ বাল্টি, ৰচীত ওলমি থকা সৰু বাল্টিটোৰে পদুমীয়ে পানী তুলি তাত ভৰাইছে | পূৱ আকাশত অকণ অকণ সেন্দুৰীয়া আবেশ |


হেমেন:- বাহিৰ ফুৰিবলৈ যাওঁতে কল দুথোক চাই আহিলোঁ বুইছ | ঠিকেই কৈছিলি ত‍ই, অহাটো হাটৰ বাৰত বেচিব পৰা হ’ব |

[গিৰিয়েকলৈ চাই পদুমীয়ে নাদৰ জেওৰাৰ বেৰটোৰ পৰা ওলাই আহি বাল্টি দুটা কঢ়িয়াই বাৰাণ্ডালৈ আনি থয় ]

হেমেন:- ইমান লেহেম লেহেমকৈ কাম কৰি থাকিলে বেলি ওলাই মূৰৰ ওপৰ পাবহি, ভাত দুটিমান বাঢ়গৈ যা- নহ’লে ডাক্তৰ বাবু ওলাই হচপিটাল পাবগৈ |

[ একো উত্তৰ নিদি পদুমী ভিতৰলৈ সোমাই যায় | ক্ষন্তেক পিছত ওলাই আহি গিৰিয়েকক লুঙী এখন দিয়েহি ]

হেমেন:- এহ, এতিয়া আৰু এইসোপা পিন্ধিবলৈ সময় আছে নে? ত‍ই ভাত বাঢ়; ম‍ই ইঁহতক উঠাই কাপোৰ-কানি একে চাবতে পিন্ধি সাজু হওঁগৈ |

পদুমী:- ইঁহত দুটালৈও ভাত বাঢ়িম নে?

হেমেন:- নালাগে, তৰাই পিছত বাঢ়ি দি দুয়োটাই খাব | শুই উঠিয়েই পেট গধূৰ কৰা কোনো দৰকাৰ নাই | অলপ পুথি-পাঁজি আওৰাওক, তাৰ পিছত ইচকুললৈ যোৱাৰ আগতে খাই যাব | ত‍ই আমি দুটালৈ বাঢ়িবিগৈ যা |

পদুমী:- হ’ব বাৰু | [পুনৰ ভিতৰলৈ প্ৰস্থান ]

হেমেন:- [তিয়নি খন বাঁহৰ ডাঁৰত মেলি মেলি ] এই তিৰীসোপাৰ পৰা উপায় নাই | সকলো কথা আঙুলিৰ মূৰত ধৰি ধৰি শিকাই দিব লাগে... |

[ভিতৰৰ পৰা চকু মোহাৰি মোহাৰি তৰা আৰু তাইৰ ভায়েক ৰিজু ওলাই আহে ]

তৰা:- দেউতা, তঁহত এতিয়াও যোৱাই নাই? দেৰি হ’লে তোৰেই মূৰটো আকৌ গৰম হ’ব | হেমেন:- [ভেকাহি মাৰি] এতিয়াও ছয় বজাই নাই এথোন | চাৰে ছয় বজাৰ বাছত উঠি গ’লে সাত চল্লিশ মানতে টাউন পামগৈ | ডাক্তৰ দেখোন ন’ বজালৈকে নিজৰ ঘৰৰ ক্লিনিকতে বহে | কিহৰ চিন্তা?

তৰা:- কথা চোবাই থাকিলে ইয়াতে চাৰে ছয় বাজিব | ভাত কেইটা গিলি যা তঁহত |
হেমেন:- ইচকুললৈ যোৱাৰ আগতে ৰাঙলীজনীক ভালকৈ বাৰীতে এৰাল দি থৈ যাবলৈ নাপাহৰিবি | তাই গাভিনী, গতিকে বাকী কেইটাৰ লগত চৰিবলৈ এৰি দিব নালাগে
|
[হেমেন ভিতৰলৈ সোমাই যায়, তৰাই দাঁতোন বিচাৰি পিৰালিৰ চুকলৈ আগবাঢ়ে]

ৰিজু:- [বায়েকৰ চোলাত ধৰি] বাইটি, আজি বগৰী খাবলৈ যাবি নে? মথাউৰিৰ পাৰত লোমালোমে বগৰী লাগিছে |
[তৰাই মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি ৰিজুৰ জপৰা চুলিত হাত ফুৰায় ]


দৃশ্য দুই:

জ’গিং কৰি আহি ড০ মহন্ত বাৰাণ্ডাৰ আৰামী চকীত বহিছে | বনকৰা ছোৱালী মীনাই গিলাছ এটাত হালধীয়া বৰণৰ ফলৰ ৰস দিছেহি | ৰাতিৰ পোছাকযোৰেৰেই (ফুটফুটীয়া চোলা আৰু পাইজামা) ব্ৰাছ কৰি কৰি খুঁটা এটাত আউঁজি শ্ৰীমতী মহন্ত ৰৈছে |

মহন্ত:- মৰ্ণিঙ |
মিচেজ:- মৰ্ণিঙ | আকৌ আৰম্ভ কৰিছা এক্সাৰচাইজ? গুড, ভেৰি গুড |
মহন্ত:- ছয় কে.জি. অ’ভাৰৱেইট | অবেচিটি হ’বলৈ কিমান টাইম লাগিব ?
মিচেজ:- আই লাইক ইউৰ ডেডিকেশ্যন | চেন্নাইৰ পৰা উভতি আহি ম‍ইও ট্ৰেড মিলতে আৰম্ভ কৰিব লাগিব |

মহন্ত:- ট্ৰেড মিলডাল মিছা বুজিছা নে, অলপ নেচাৰেল খোলা-মেলা ঠাইত ব্যায়াম কৰিলে বেছি বেনিফিট হ’ব |

মিচেজ:- হৈছে থোৱা- তোমাৰ দৰে ম‍ই সকলোৰে আগত অ’পেনলি দৌৰি ফুৰিব নোৱাৰোঁ | এনিৱে’জ- দুটাবজাত আহিবলৈ নাপাহৰিবা, মনত আছে নহয় ?
মহন্ত:- অ’ য়া য়া | তোমাৰ ফ্লাইট চাৰে তিনটাত নহয় জানো ? কুন্তলাক বাকীখিনি টাইম মেনেজ কৰিবলৈ কৈ ম‍ই আহি যাম |
মিচেজ:- থেংকছ, কাইণ্ড অব ইউ |
মহন্ত:- (থিয় হৈ) ইউ আৰ ৱেলকাম | ড০ সাহাক ফোন কৰি ম‍ই কেছটো আকৌ ভালকৈ বুজাই দিম বাৰু |  ইতিমধ্যে ই-মেইল কৰি বুজাব লগীয়া খিনি বুজাইছোঁৱেই | ফ্ৰে’ছ হৈ ক্লিনিকত বহোঁ | তুমি পেকিং কৰা |
মিচেজ:- হুমম...

[মহন্ত ভিতৰলৈ সোমাই যায় | মীনা আহি মহন্ত‍ই পি যোৱা গিলাছটো উঠাই ভিতৰলৈ নিব খোজে | ]

মিচেজ:- [ মূৰৰ সোঁফালে সোঁহাতেৰে চেপি ধৰি ] উস...!
মীনা:- [ চিন্তিত হৈ ওচৰলৈ আহি] কি হ’ল বাইদেউ? চাৰক মাতিম নেকি ?

মিচেজ:- উস... | নালাগে দে, ঠিক হৈ যাব | তোৰ চাৰ কিবা ভগৱান নেকি? আজি দেখোন চেন্নাইলৈ যামেই | চব ঠিক হৈ যাব | [ নিজেই নিজকে] বী ষ্ট্ৰঙ বী ষ্ট্ৰঙ ...

মীনা:- ব’লক বাইদেউ, ভিতৰলৈ গৈ অলপ বহি লওক |
[শ্ৰীমতী মহন্তৰ হাতত ধৰি ভিতৰলৈ নিবলৈ উদ্যত হয় ]

মিচেজ:- [ মীনাৰ হাতখন আচাৰ মাৰি এৰুৱাই ] যা: এইজনী, এপাট চৰ দিম এতিয়া | নিজৰ কাম কৰিবি গৈ যা |
[ সেমেনা-সেমেনিকৈ মীনা পৰ্দা দাঙি ভিতৰলৈ সোমাই যায় ]
মিচেজ:- [ মূৰতো মোহাৰি মোহাৰি ] বী ষ্ট্ৰঙ বী ষ্ট্ৰঙ ...!


দৃশ্য তিনি:

ড০ মহন্তৰ ক্লিনিক | আচবাব বোৰ পৰিপাটীকৈ সজাই থোৱা আছে| দেৱালত মানৱ শৰীৰৰ বিভিন্ন ডায়াগ্ৰাম | এজন ক্ষীণ মধ্যবয়স্ক ৰোগীৰ লগত মহন্ত বাৰ্তালাপত ব্যস্ত |

মহন্ত:- এইবাৰ চিন্তাৰ কোনো কাৰণ নাই, দৰৱবোৰ সলনি কৰি দিছোঁ নহয় | দুই তিনিদিনতে আপুনি দেখিব আৰাম পাই গৈছে |
ৰোগী:- ভাল বাৰু চাৰ | কিন্তু যোৱা বাৰৰ দৰৱ খিনি খাই মূৰঘূৰণিটো বেছি হে...
মহন্ত:- আহ হা | এইবাৰ নি:শ্চিন্ত থাকক; একদম গ্যাৰান্টি থকা দৰৱ দিছোঁ, আপোনাৰ মূৰঘূৰণি পলাই ফাঁট মাৰিব | ৰ’ব, লগতে ট’নিক এটাও লিখি দিছোঁ- এই ওচৰৰ শৰ্মা ফাৰ্মাছীতে পাব |

[ ঘচঘচকৈ কাগজত নাম লিখি ৰোগীক দিয়ে ]

ৰোগী:- ভাল তেন্তে চাৰ, আহোঁহে |
[ চকীৰ পৰা উঠি যাবলৈ লয় | মহন্ত‍ই মুখলৈ হাতখন নি লাহেকৈ ঊদেশ্য-জড়িত কাহ এটা মাৰে ]
ৰোগী:- চাৰ?
মহন্ত:- [মিহি কৈ হাঁহি মাৰি] ফিজ টো ?
ৰোগী:- কিন্তু চাৰ, যোৱাবাৰ আহোঁতে দিছিলোঁ নহয়্, এতিয়া আপুনি মাথোন দৰৱটো হে বদলি কৰি দিছে?
মহন্ত:- চাওক দাস ডাঙৰীয়া, আপুনি গেলামালৰ দোকান দিছে, প্ৰতিটো বস্তুৰে জুখি-মাখি শেষ গ্ৰামটো লৈকে দাম লয় | আমাৰ দোকান নাই, কিন্তু আমিও পৰিয়াল পোহ-পাল দিব লাগে | আমাৰোতো সময়ৰ মূল্য আছে, নে কি কয় ?

[ মূখত হাঁহি লৈ মহন্ত চেলাউৰি উজায় | থেৰোঁ-গেৰোঁকৈ ৰোগীয়ে পকেটৰ পৰা মানিবেগটো উলিয়ায় ]
মহন্ত:- বাৰু আপোনাৰ বাবে হাফ-ফিজ | ... বেয়া নাপাব দাস, বস্তুৰ যি হে জুই-ছাই দাম হৈছে, আমিও নিৰুপায় |

[ টেবুলত দুশ টকা থৈ দাস ওলাই যায়| প‍ইচাখিনি টেবুলৰ ড্ৰ’য়াৰ এটাত ভৰাই মহন্ত‍ই কলিং বেল টিপে- নেক্সট |

হেমেন আৰু পদুমী সোমাই আহে | হেমেনে আহিয়েই হাতযোৰ কৰি নমস্কাৰ দিয়ে, পদুমী পিছফালে থিয় দি ৰয় | ]

মহন্ত:- বহক | [হেমেনৰ মূখলৈ চাই] কি হৈছে ?
হেমেন:- মানে, মোৰ নহয় চাৰ... মোৰ মানুহজনীৰ হে ...|
মহন্ত:- অ’হ আচ্ছা | [পদুমীক ওপৰৰ পৰা তললৈ চাই ] কওক চোন কি হৈছে আপোনাৰ |

[ পদুমীয়ে ডাক্তৰৰ চকুলৈ এবাৰ চাই তলমূৰ কৰে | সময় নষ্ট হোৱাত মহন্ত অলপ বিৰক্ত হয় ]

মহন্ত:- কৈ যাওক, নক’লে কেনেকৈ জানিম হৈছে কি ?

[ পদুমী নিমাত | তাইৰ সংকোচ দেখি অলপ আগফালে হাউলি হেমেনেই ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে|]

হেমেন:- মানে কথা হ’ল কি চাৰ | তাইৰ গাটো ভাল নহয় |
মহন্ত:- সেইটো ম‍ইও বুজিছোঁ, গা ভালে থাকিলে কোনো এনেকৈ ইয়ালৈ নাহে নহয় | প্ৰবলেম টো কি?

হেমেন:- মানুহজনীৰ পেটত খুব বিষ | মানে অনবৰতে বিষাই নাথাকে, কিন্তু মাজে মাজে খোঁচ মাৰি মাৰি ধৰে | তেতিয়া তাই ক’ব নোৱাৰা হয়, মূখৰ পৰা মাতো নোলায় |

মহন্ত:- [কাগজত খচখচকৈ লিখি] কিমান দিনৰ পৰা এনে হৈছে?
হেমেন:- প্ৰায় ছমাহ-এবছৰেই হ’ল হি চাৰ | কম্পাউণ্ডাৰক দেখুৱাইছিলোঁ- দৰৱো দিছিল, কিন্তু বিষটো দেখোন নুগুছাই হ’ল | এইবেলি ভূঁই ৰুই থাকোঁতেই তাই বোকাতে ঢলি পৰিছিল নহয় ... |

মহন্ত:- [ অলপ ৰৈ হেমেনলৈ চাই ] পথাৰ? এজনী বেমাৰী মানুহক আপুনি পথাৰলৈ পঠাইছিল? [অলপ নৰম হৈ] বাৰু আপোনালোকৰ ঘৰ ক’ত?

হেমেন:- চাৰ, পদুমণিৰ ওচৰৰ নাহৰতলিত | দুলীয়াজানৰ পৰা যে ডিগবৈলৈ বাটটো যায় ...
মহন্ত:- পদুমণি- নাহৰতলি, নাহৰতলি- পদুমণি ... | [কিবা এটা চিন্তা কৰি বিৰবিৰায় ] বাৰু, আপোনালোকৰ গাঁৱৰ ফালে বৰপূজাৰী বুলি মানুহ এঘৰ আছে নেকি ?

হেমেন:- বৰপূজাৰী... যতীন বৰপূজাৰী?

মহন্ত:- [ অলপ উত্সাহিত হৈ ] অঁ অঁ, তেঁৱেই | আৰু তেওঁৰ যে জীয়েক এগৰাকী আছিল- মনোৰমা বৰপূজাৰী?

হেমেন:- মনোৰমা? অ’ মনো আইটি... তাই আমাৰ ইচকুলতে পঢ়িছিল নহয়, মোতকৈ দুই নে তিনিবছৰ সৰু আছিল |

মহন্ত:- বাঁও গালত যে ডাঙৰকৈ তিল এটা আছে? গাখীৰত সেন্দুৰ মিহলালে হোৱা ৰঙৰ দৰে গাৰ বৰণ যে ?

হেমেন:- অঁ, হয় হয় চাৰ, ঠিকেই ধৰিছে আপুনি | পিছে... আপুনি মনো আইটিক কেনেকৈ চিনি পায় বা?
মহন্ত:- গুৱাহাটীত একেলগে মেডিকেল পঢ়োঁতে ... [ঘপকৈ নিজকে চম্ভালি লৈ ] | ডাক্তৰী পঢ়োঁতে লগ পাইছিলোঁ | তেওঁৰ খবৰ কিবা পায় নে? [ টেবুলত ঢাকি থোৱা গিলাছৰ পৰা পানী খায় ]

হেমেন:- খবৰ চবৰ তেনেকৈ নাপাওঁ | কোনোবা তামিল ল’ৰা এজনৰ লগত দেউতাকৰ অমতত বিয়া সোমাল বুলি শুনিছিলোঁ চাৰ, তাৰ পিছৰ খবৰ নাজানোঁ ...

মহন্ত:- [অলপ পৰ চকু মুদি মনে মনে থাকি ] বাৰু ভাল | কি হৈছে বুলি কৈছিল আপোনাৰ মিছেজৰ?

হেমেন:- [অলপ ভেবা লাগি] হেঁ?

মহন্ত:- মানে আপোনাৰ মানুহগৰাকীৰ, নবৌৰ কি অসুখ বুলি ক’লে? [মনত পৰি] অ’ পেটৰ বিষটোৱে ট্ৰাবোল দি থাকে নহয় জানো?

হেমেন:- হয় চাৰ |

মহন্ত:- এটা কাম কৰক | [ কাগজত লিখি লিখি] কেইটামান টেষ্ট কৰাবলৈ দিছোঁ | মেডিকেল তিনিআলিটো দেখিছে নহয়? তাৰ পৰা অলপ আগুৱাই গৈ বাওঁফালে হনুমানৰ মন্দিৰটো পোৱাৰ আগতে নৰেন্দ্ৰনাথ ডায়’গনিষ্টিক লেবটো পাব | তাতে গৈ এই টেষ্ট কেইটা কৰাই আহক| ৰিপ’ৰ্ট নোপোৱালৈকে একো দৰৱ নিদিওঁ- চব ডিটেইলচ চালি-জাৰি চাই হে কি কৰিব লাগে ক’ব পাৰিম |

হেমেন:- ভাল বাৰু চাৰ | পিছে আপোনাক ৰিপট খিনি ক’ত দেখুৱাম ?

মহন্ত:- ইয়ালৈকে আহক, চাৰি বজাৰ পৰা ছয়বজালৈ ম‍ই ইয়াতে বহোঁ | অ’ আজি অৱশ্যে মোৰ আহোঁতে চাৰে চাৰি বাজিব পাৰে- তিনিবজাত মোৰ কাম এটা আছে |

হেমেন:- [পুৰণি দহটকীয়াৰ নুৰা এটা উলিয়াই] হ’ব চাৰ, আপোনাৰ সিধাটো...

মহন্ত:- [মূৰ জোকাৰি] হ’ব বাৰু এতিয়া থাককচোন, আপুনি আগতে পৰীক্ষাবোৰ কৰি আহক

হেমেন:- বাৰু চাৰ, এতিয়া আহোঁহে... নমস্কাৰ |

[ হেমেন আৰু পদুমী ওলাই যায় | মহন্ত‍ই পেচেন্ট মাতিবলৈ কলিং বেল টো টিপিবলৈ লৈ থমকি ৰয় | বিৰবিৰায়- ৰমা, মনো-ৰমা... মনো আইটি... হা: হা: | সম্বিত্‍ ঘূৰাই আনি কলিং বেলটো টিপে ]

দৃশ্য চাৰি:

ড০ মহন্তৰ চেম্বাৰ | সময় বিয়লি পাঁচ বজা | বাহিৰত হেমেন পদুমী আৰু ছয় সাতজন ৰোগী | দুজনমানে অস্বস্তিৰে হাতৰ ঘড়ী চাইছে | গাড়ী আহি ৰোৱাৰ শব্দ | ক্ষন্তেক পিছত হাতত বেগ এটা লৈ খৰখোজেৰে ড০ মহন্তৰ আগমন | তেওঁক দেখা পাই হেমেন ঠাইতে থিয় হয় |

হেমেন:- চাৰ... বেছি পলম কৰিলে ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ বাছেই ধৰিব নোৱাৰিম | আপুনি যদি ৰিপটখিনি চাই দিয়ে...

মহন্ত:- হুম... ঠিক আছে আপোনালোক আগতে আহক, ম‍ই পটকৈ ৰিপ’ৰ্টখিনি চেক কৰি লওঁ |

[ চকীত বহি মহন্ত‍ই ৰিপ’ৰ্টত চকু ফুৰায় | উদ্বিগ্ন চেহেৰা... ]

মহন্ত:- আপোনাক চাৰিটা পৰীক্ষা কৰাবলৈ দিছিলোঁ, ইয়াত দেখোন তিনিটা হে আছে... চ’নগ্ৰাফীখন ক’ত ?

হেমেন:- [সেমেনা-সেমেনিকৈ] চাৰ, হাতত সিমান টকা নাছিল... এইকেইখন হে বলে পাৰিলোঁ |

মহন্ত:- [কিবা ক’বলৈ লৈও থমকি ৰয়... পুনৰ ৰিপ’ৰ্ট খিনি চায় ] চন’গ্ৰাফীখন কৰোৱাটো খুবেই জৰুৰী বুজিছে নে? নহ’লে এইখিনিৰ পৰা অনুমান লগাবলৈ দিগদাৰ হ’ব |

হেমেন:- চাৰ, কিছুদিন সময় দিয়ক...  কিবা কৰি টকা অলপ যোগাৰ কৰি সেইখনো কৰোৱাই আনিম |

মহন্ত:- ইমান সময় কাৰো ওচৰত নাই ককাইটি ... আপোনাৰ ওচৰতো নাই, এওঁৰ ওচৰতো নাই... আৰু মোৰ মিচেজৰ ওচৰতো... [ বাক্যটি সম্পূৰ্ণ নকৰি ৰৈ যায় ]

হেমেন:- দেৰি নকৰোঁ চাৰ | কিবা এটা নিশ্চয় কৰিম... আপুনি মাথোন [ পদুমীৰ ফালে চাই] এইক ভাল কৰি দিয়ক | নহ’লে বৰ কষ্ট পায় | কেতিয়াবা ৰাতি উঠি হাউ হাউ কৈ বিষতে কান্দি থাকে...

মহন্ত:- [কাগজত খচ খচকৈ লিখি] মাঘ বিহুলৈ কিমান দিন আছে?
হেমেন:- [একো বুজিব নোৱাৰি ] চাৰ ...?
মহন্ত:- কিমান দিন বাকী আছে মাঘৰ উৰুকালৈ?
হেমেন:- [ইফালে সিফালে চাই আঙুলিৰ পাবত গণি] চাৰ... এঘাৰ দিন |
মহন্ত:- [কাগজখন হেমেনৰ ফালে আগুৱাই দি] এইখন লওক, ওচৰতে শৰ্মা ফাৰ্মাচী আছে- তালৈ গৈ এইখন দিব | দৰৱ কেইটামান লিখি দিছোঁ | প‍ইচা দিব নালাগে |

হেমেন:- [প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে] কিন্তু চাৰ?
মহন্ত:- চিন্তা নকৰিব... পদুমণিৰ মানুহ বুলি ফিজ নোলোৱাকৈ এৰি নিদিওঁ | বৰা ধানৰ খেতি কৰে নহয় ? বিহুত খাব পৰাকৈ অলপ চাউল দি থৈ যাবহি | মোৰ মিচেজ চেন্নাইলৈ গৈছে, তেওঁৰ বৰা চাউললৈ বৰ হেঁপাহ ... | বিহুত কেইটিমান তেওঁৰ মূখৰ দিব পাৰিলে ভাল লাগিব ... |

হেমেন:- ... চাৰ সেইটো নো ক’ব লাগিছেনে? বিহুৰ আগতেই আহি আপোনাক চাউল কেইটা দি থৈ যামহি |

মহন্ত:- ঠিক আছে, আপোনালোক এতিয়া যাওক, নহ’লে বাছ নাপাব |... আৰু এটা কথা, নবৌৰ চন’গ্ৰাফীখন কৰোৱাবলৈ নাপাহৰিব কিন্তু... |
হেমেন:- ভাল চাৰ |


দৃশ্য পাঁচ:

মাঘৰ ওঠৰ তাৰিখ | হেমেনৰ ঘৰৰ আগচোতাল | গাঁৱৰ মানুহ গোট খাইছে | দুজনমানে সৰু সৰুকৈ কথা পাতিছে | হঠাত্‍ ভিতৰৰ পৰা উচ্চগ্ৰামত কান্দোনৰ ধ্বনি শুনিবলৈ পোৱা গৈছে | চাৰিজন মানুহে শুধবগা কাপোৰেৰে ঢাকি থোৱা পদুমীৰ শৱটো চোতালত আনি নমাই থৈছেহি ...|

[কৰুণ আৱহ-সংগীত | চেঞ্জ ইনটু এ বৰগীত | ]


দৃশ্য ছয়:

বহাগ মাহৰ দুই তাৰিখ | ড০ মহন্তৰ চেম্বাৰত এটা ডাঙৰ তলা- জাননীত লিখা আছে বিহুৰ বন্ধ |

নিজ ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত মহন্ত‍ই বহি বাতৰি কাকত পঢ়িছে | গেট খোলাৰ শব্দ শুনি তেওঁ মূৰ তুলি চায়- তেওঁৰ চেহেৰাত আপ-ডাল নকৰা ডাঢ়ি |

হেমেন আৰু ৰিজু সোমাই আহে, হেমেনৰ হাতত এটা কাপোৰৰ ডাঙৰ মোনা |

হেমেন:- চাৰ নমস্কাৰ |

মহন্ত:- [থিয় হৈ] নমস্কাৰ, পিছে এইকেইদিন ম‍ই ৰোগী নাচাওঁ, বিহুৰ ছুটী |

হেমেন:- [হাত জোকাৰি] নাই নাই চাৰ, বেমাৰী দেখুৱাবলৈ অহা নাই | চাৰে হ’বলা চিনিয়েই পোৱা নাই... সেই যে পদুমণিৰ...

মহন্ত:- [প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে চাই ৰয় ] কোন বুলি ক’লে?

হেমেন:- সেই যে পদুমণিৰ কাষৰ নাহৰতলিৰ পৰা আহিছিলোঁ দুমাহমানৰ আগতে... মনোৰমা আইটিৰ ঘৰৰ ওচৰৰ মানুহ | মানুহজনীক যে পেটৰ অসুখ দেখুৱাবলৈ লৈ আনিছিলোঁ..
.
মহন্ত:- অ’ আচ্ছা আচ্ছা, আহক | মনত পৰিল | এতিয়া কেনে আছে বৌ? চ’নগ্ৰাফী খন পিছে আপুনি চাগে নকৰালেই নহয় জানো ?

হেমেন:- [তলমূৰ কৰি মনে মনে ৰয় ]

ৰিজু:- [থোকাথুকি মাতেৰে] আইটি আৰু নাই চাৰ...

মহন্ত:- [বিস্ময়ত চকু ডাঙৰ কৰি] কি ? ককাইদেউ??

হেমেন:- মোৰেই ভুল চাৰ... | আপুনি দিয়া দৰৱেৰেই ভাল হৈ যাব বুলি তাইক আকৌ ইমান দূৰ কঢ়িয়াই চনগাফি কৰিবলৈ নানিলোঁ | ... বিহুৰ কেইদিনমান পিছতে এদিন বিষ হৈ যি বাগৰি পৰিল পৰিলেই... | ইঁহতৰ মাকে আৰু চকু মেলিব নোৱাৰিলে... |

মহন্ত:- [ধপকৈ চকীত বহি পৰে]

হেমেন:- বিহুৰ সময়ত মানুহজনীয়ে বাৰে বাৰে কৈছিল- যাওকচোন, ডাক্তৰ চাৰক গৈ চাউলখিনি দি থৈ আহক গৈ | ইফালৰ পৰা সিফাল কৰি থাকোঁতে তেতিয়া চাউল খিনি দিয়া হি নহ’ল চাৰ...| আজি লৈ আনিছোঁ... | বহাগ বিহুতে আপোনাৰ মানুহগৰাকীয়ে খাব পাৰিব... | কাৰো হেঁপাহ থাকি যাব নাপায় চাৰ | ল’ ৰিজু... চাৰক গৈ চাউলখিনি দি আহ ...


[ দেউতাকৰ পৰা চাউলৰ মোনাটো লৈ ৰিজু বাৰাণ্ডালৈ উঠি যায় | লাহেকৈ চকীত বহি থকা মহন্তৰ হাতত মোনাটো দিব খোজে | কিন্তু থৰ লাগি থকা মহন্ত‍ই হাত নেমেলাত কোলাতে লাহেকৈ মোনাটো বহুৱাই দিয়ে ]

মহন্ত:- ককাইদেউ... হেঁপাহ জানো সকলোৰে পূৰণ হয় ? [ চাউলখিনিলৈ চাই মৰমেৰে হাত ফুৰায় |] মৰা মানুহৰ হেঁপাহ জানো আমি পূৰাব পাৰিম...?

[হেমেনে একো বুজিব নোৱাৰি চৰগ পৰা মানুহৰ দৰে মহন্তক চাই থাকে | তাৰ দুচকুৰ পৰা দুটোপাল চকুলো বৈ আহে |

মহন্ত‍ই ৰিজুক কাষলৈ টানি আনি সাবট মাৰি ধৰি জোৰে জোৰে ফেঁকুৰিবলৈ ধৰে |

জোকাৰণিত বাতৰি কাকতৰ মেৰত সোমাই থকা মিচেজ মহন্তৰ ফটো এখন সৰি পৰে]


____________________________________________________________

Annual Lecture, Penguin India (2011)

His Holiness the Dalai Lama spoke for about one hour today (03.12.11) afternoon at the Stein Auditorium, India Habitat Centre, New Delhi on THE ART OF HAPPINESS. I’d like to share a few key-points he had explained (& as I could perceive).   

• 
  Happiness could be of two kinds: Mental Level happiness & Sensory level.
  Happiness found from sensory organs (such as listening to music, watching movies, making love etc) is TEMPORARY whereas Happiness derived from Mental Peace and contentment lasts longer.
• No matter how powerful a person is, He can’t survive Alone! Your Life is related to and dependent on your Community. So, it is Very IMPORTANT that you should start practicing Love and Compassion and Abandon negative emotions like Fear, Anger & Hatred for the greater good!
• Biological attraction is limited, it may lead to Hatred later, But LOVE is unbiased and long term.
• The ancient communities were Independent, today we all are Interdependent. So, WE MUST THINK ABOUT OTHERS. WE must learn to THINK as WE, not I.
• Self-centeredness is a negative emotion. It harms not only you but the entire society in the long run. He who says I, ME, MINE has greater risks of a Heart- attack.
• Many problems arise due to ignorance, or lack of knowledge. So EDUCATION is important.
• The MIND is very Vast. It is necessary to keep it Calm, no matter what. It is required to study your mind, just as you have studied your body.
• Corrupt Life and Truthful Life can’t go together. The SOCIETY should be Transparent and Clean. We need NO INJUSTICE, NO CORRUPTION to make a significant Impact on the World as a Healthy Nation.
• With constant effort, you could change your mind. Think more about other people’s well being, not only about YOURSELF!!!